Ja zeker?

Samenwerking

Fri, 30 Jan 2026 13:57:58 GMT

Van Start

De samenwerking is getekend. Per 1 februari 2026 is het officieel: Salescoach.nu en TalentInBalans.nu gaan samenwerken.

Er zijn een aantal redenen om samen te gaan werken. Een oud gezegde is dat je samen verder komt, alleen gaat het sneller. Wij willen graag verder.

Cisca van der Leij is met haar bedrijf Talent In Balans Performancepartner druk aan het bouwen met talentontwikkeling. Zowel op persoonlijk vlak als op teamniveau begeleid ze verschillende trajecten. Belangrijke tool hierbij is TMA, de analyse die een start is bij veel veranderingsprocessen bij veel personen en binnen diverse organisaties. Daarnaast geeft ze zeer hands-on trainingen voor het maken van AI-agents die professionals op het gebied van HR en talentontwikkeling helpen in het snel veranderende digitale landschap.

Ik ben behalve salescoach, ook al jaren werkzaam in de verpakkingsindustrie in de international sales. Voor mij was het maken van een TMA.nl analyse een complete eye-opener. Het werd de start voor mijn activiteiten als salescoach. Inmiddels mag ik meehelpen in het ontwikkelen van salesmensen en salesteams.

Zowel Cisca als ik zien dat er in de maak-industrie meer aandacht mag komen voor het ontwikkelen van talenten. Natuurlijk, er moeten producties worden gedraaid en resultaten gehaald. Er moet geld worden verdiend en de focus is vaak op de resultaten van de lopende (halve) maand. Hier is in de industrie nog veel winst te halen. In andere sectoren zijn mensen continu bezig zichzelf op persoonlijk vlak uit te dagen en te ontwikkelen. Het binden en ontwikkelen van je mensen is eenvoudiger en goedkoper dan een gemiddeld traject van onboarding. Gelukkig komt er steeds meer aandacht voor het behouden en het laten groeien van medewerkers, hoewel het wel een puzzel is. Welke puzzelstukken passen bij jou, jouw team en hoe passen die dan weer in elkaar? Je ziet dat in het logo van Talent In Balans een puzzelstuk staat en dat is niet voor niets. Zij zijn gewend puzzels te leggen.

Het verhaal van talentontwikkeling moet verteld worden. Daar gaan we de komende tijd aan werken: jou informeren over de voordelen die talentgericht werken geven. Wil je niet wachten op de volgende blog of info, neem dan contact met ons op.

sorry

Sat, 13 Dec 2025 10:32:55 GMT

Sorry lieve lezers, dit blog gaat weer eens helemaal over mijzelf.

Verleden week kreeg ik de opmerking dat het laatste blog van mij alweer lang geleden is. Dat realiseerde ik me ook al een tijdje en ik keek terug: 18 februari 2025. Het is geen writer's-block of dat er niks te vertellen is, maar het is er niet van gekomen. Hoe werkt dat dan, het schrijven?

Voor mij begint het met het nadenken over van alles en ineens is er de punchline of het kernwoord. Daar maak je dan een verhaal van. Er komen wat zaken bij om het punt duidelijk te maken en het moet een tijdje sudderen. Daarna laat ik er wat trucjes op los zoals bijvoorbeeld de conclusie bovenaan zetten om de lezer binnen te halen. Al met al kost het wel wat tijd, maar ik vind het fijn om te doen. Vaak eindigen de blogs anders dan dat ik van tevoren had bedacht. De gedachten gaan te snel om te volgen door toetsenbord of pen en papier. Dus terwijl ik aan het tikken ben, gaan mijn gedachten snel verder en komt een nieuwe twist op papier. Na circa 300 woorden is het vaak wel genoeg en heb ik mijn gal wel gespuwd.

Voor dat nadenken echter, is ruimte nodig in je hoofd. In mijn boek: “Stop Verkopen” staat de 20-80 regel waarin ik in het kort uitleg dat wanneer je je dagelijkse werkzaamheden binnen 80% van je werktijd af hebt, je 20% tijd over hebt om te lummelen, te contempleren. Hoe gaat dat? Op een bankje aan de IJssel zitten en …, nou, helemaal niks. Of een rondje lopen naar…, nergens heen. Het zet je hoofd stil en je laadt weer op. Muziek maken kan ook helpen, maar alleen als het geïmproviseerd is, het moet geen werk worden. Die 20 % heb ik dit jaar te vaak ingevuld met werk en dan komt er niks op papier.

De tijd is opgeslokt door fantastische en super gave zakelijke projecten, er was veel om de muziek te organiseren, er was veel gezelligheid en vooral waren er heel veel reizen. Zakelijk mocht ik weer de wereld over om de industrie ervan te overtuigen hun kaas film bij Trioworld te kopen en privé zijn weer mooie avonturen beleefd. Met Talent In Balans performance partner zijn we aan het ontdekken we de industrie moeten vertellen dat het rendement van je bedrijf een correlatie heeft met het rendement van je medewerkers? Hierover meer in 2026

Terwijl ik dit schrijf, zijn er alweer meer ideeën ontstaan. Dit ga ik weer meer doen in 2026: schrijven. Meer verhalen, meningen en belevenissen maar voor nu sluit ik af met deze conclusie:

Sorry lieve lezers, dit blog gaat weer eens helemaal over mijzelf.

I have a dream

Tue, 28 Jan 2025 15:53:08 GMT

MLK en DJT

I have a dream

Heb jij ook zo genoten van de inauguratie van de 47ste president van de Verenigde Staten van Amerika?

Wat een verschil met de vorige he. Toen Biden aantrad hadden we onder andere de Foo Fighters, Bruce Springsteen, Lady Gaga, John Legend, Jennifer Lopez, Justin Timberlake en Jon Bon Jovi die het podium betraden. Het was een beetje te veel, al die artiesten, toch?

Heel wat anders dan nu, vier jaar later: Carrie Underwood, Christopher Macchio en Lee Greenwood doen hun best er iets van te maken. Tijdens de inauguratie wordt gekozen voor patriottistische klassiekers als “Glory Hallelujah” (1850) , “Battle hymn of the republic” (1861) en “America the beautiful” (1895), gezongen door militaire koren en ondersteund door dito blaaskapellen.

Alle liederen zijn afkomstig uit het tijdperk rond en in de Amerikaanse Civil War (1861-1865): de strijd tussen de Union (Noord) en de Confederacy (Zuid).In 1865 won Noorderling Lincoln, maar werd een paar dagen na zijn overwinning doodgeschoten. Kennelijk was hij niet van God gezonden, zoals de huidige president wel van zichzelf beweert.

De inhuldigingsceremonie vond plaats in het Capitool.

Op 6 januari 2021 werd deze plaats bestormd door aanhangers van de toenmalige president Trump (DJT). Men was het niet eens met de uitslag van de verkiezingen en nam het recht in eigen hand. Met het trieste resultaat van 5 doden, 4 agenten die later zelfmoord pleegden en meer dan 250 gewonden. Ruim 750 relschoppers werden voorgeleid en schuldig bevonden. Bijna allemaal krijgen ze gratie.

En nu is het feest. Het is de derde maandag van januari 2025: Martin Luther King Jr. Day. Dit jaar vallen de twee dagen samen: MLK day en de inauguratie van Trump. Voor heel veel mensen een dag van hoop.

Een mooi detail: de buste van Martin Luther King Jr. staat in de rotonde in het Capitool en kijkt letterlijk over de schouder mee naar de huidige gebeurtenissen.

Hij had een droom.

Blauwe bessen

Mon, 20 Jan 2025 12:35:13 GMT

Purple Berries

Blauwe bessen

Albert Heijn roept bevroren blauwe bessen terug want sommige mensen kregen hepatitis A na het eten hiervan. Overdracht vindt plaats middels overdracht van ontlasting van een besmet persoon. Iemand had zijn/haar handen niet gewassen na een toiletbezoek. Slordig met dramatische gevolgen voor de slachtoffers.

Blauwe bessen

Het eten van blauwe bessen zorgt ervoor dat je botten sterk en gezond blijven. Diepvries bessen zijn in dit jaargetijde een goede vervanging voor verse import vanuit Chili of Nieuw Zeeland, mits met schone handen geplukt natuurlijk.

Blauwe bessen

Crosby, Stills en Kantner schreven in hun in 1969 uitgekomen Wooden Ships al over de heilzame werking van “purple berries” (vrij vertaald blauwe bessen). Het nummer gaat over houten schepen met overlevenden van een apocalyptische oorlog. Ze zijn op zoek naar een plek om een nieuwe beschaving te starten. In de tekst vraagt een overlevende aan een ander of hij wat “purple berries” mag hebben. Het antwoord is dat hij ze al een paar dagen eet en dat nog niemand ziek is geworden sindsdien. Met de band “The Full Circle” spelen we dit relatief onbekende nummer sinds de coronapandemie. We vonden de bessen een mooie metafoor voor de vaccinaties. Maar vooral muzikaal is het een episch nummer met een prachtige rustige opbouw, tempowisselingen en uitgebreid solowerk van de gitaristen. In het publiek zitten niet veel mensen die dit nummer kennen, maar het zorgt altijd wel voor het grootste applaus. En met het debacle van de blauwe bessen van Albert Heijn, krijgt dit nummer voor ons weer een geheel nieuwe dimensie.

Say, "Can I have some of your purple berries?

Yes, I've been eating them for six or seven weeks now

Haven't got sick once

Probably keep us both alive

Buurtpraatje

Mon, 13 Jan 2025 11:31:00 GMT

De 80-20 regel

Ik woon in Deventer, in het Noordenbergkwartier, een wijkje in de binnenstad met een rijke historie. Zo werd in het jaar 882 de bloeiende handelsstad geplunderd door de Vikingen , waarna een aarden wal werd gebouwd ter verdediging van de stad. Precies op die plek staat mijn huisje. Dit is ook de omgeving die in de jaren 70 werd gebruikt als decor voor de film A Bridge Too Far, over de Operation Market Garden in WO II. De wijk was zo vervallen dat het leek alsof de bombardementen gisteren hadden plaatsgevonden.

Inmiddels is er, net als in veel binnensteden, een metamorfose aan de gang. Oude vervallen panden worden opgeknapt en er ontstaat een nieuwe mix van oude bewoners en nieuwelingen die nog veel van de historie kunnen leren van de oudgedienden. In onze buurt staat een buurthuis, de Fermerie, waar enthousiaste buurtgenoten een museum hebben opgericht met foto's en verhalen. De buurtvereniging is steeds actiever en organiseert regelmatig activiteiten zoals muziekavonden, een gezamenlijk diner en het buurtpraatje. Voor dit buurtpraatje worden buurtgenoten gevraagd om op zondagmorgen eens te komen vertellen over wat ze bezighouden en wat interessant zou kunnen zijn voor anderen. Gisteren was ik aan de beurt om iets te komen vertellen. Ilona, actief bestuurslid, stelde voor iets te komen vertellen over de 20-80 regel, een hoofdstuk uit mijn boek . Het publiek was zeer divers en de gesprekken ook.

Dit hoofdstuk gaat over het economisch principe dat 20% van de klanten 80% van de omzet geeft en dat 20% van de inspanningen gaat naar 80% van de omzet. Dat betekent dat je 80% van je tijd bezig bent met maar 20% van de omzet. Blijkbaar geef je onevenredig veel aandacht aan een klein deel van de totale opbrengst.

Dit geeft twee vragen:

1- Wat zou er gebeuren als ik 80% van mijn tijd eens kritisch tegen het licht zou houden en de keuze zou maken om aan de minst belangrijke zaken veel minder aandacht te geven. Hoeveel tijd zou me dat opleveren? Kan je 20% vrijmaken? Dat zou betekenen dat je van de 5 werkdagen, 1 dag overhoudt, die je kunt besteden aan nieuwe, andere, interessante dingen. Zou dat kunnen werken?

2- Wat zou er gebeuren als ik de opbrengst ga zien als geluk, plezier? 20% Van mijn leven, levert mij het meeste geluk op. Als ik datgene waar ik het minst gelukkig van word minder aandacht geef en als ik mij meer richt op datgene waar ik echt enthousiast van word, is mijn totale geluksgevoel dan groter?

De tweede vraag is een mooi gedachte-experiment, maar slechts gevoelsmatig te beantwoorden. Als het goed voelt, moet je het doen zou ik zeggen. De eerste vraag is eenvoudiger.

Ga maar eens door je agenda van vorige week en haal de echte bullshit zaken eruit. Dat hebben we geprobeerd tijdens het buurtpraatje en vooral de niet-pensionado's zag ik actief zoeken naar ruimtes in de agenda’s.

De ochtend mocht ik besluiten met een mooi verhaal: Stop weten, begin te vragen .
Het was leuk om zo eens met mijn buurtgenoten in contact te komen en het was vleiend dat ik nog een aantal van mijn boeken “Stop Verkopen” gesigneerd heb kunnen verkopen. Zijn ze er toch weer mooi ingetuind.

Computer vergeten

Mon, 06 Jan 2025 14:05:07 GMT

De eerste werkdag van 2025

6 Januari 2025, de eerste dag na de kerstvakantie, nog maar net bijgekomen van het kerstgedoe en van een paar drukke vakantiedagen in Rome, reed ik naar mijn kantoor. Terwijl ik mijmerde over de afgelopen paar dagen, het goede jaar 2024, de belofte van 2025 en de eerste online meetings … online meetings?

Normaal merk je aan je rugzak dat er geen computer in zit omdat het een te licht pakketje is, maar doordat ik wat blikjes voor in de kantoor-koelkast had meegenomen, was dat niet een directe aanwijzing dat ik wat miste. En verder overkomt het me alleen na een goede vakantie dat ik echt wat vergeet. Zo ben ik weleens naar Zuid-Limburg gereden (250 km) om er achter te komen dat mijn telefoon nog thuis lag of dat ik bij het tanken bedacht dat mijn portemonnee … Dit gebeurt me kennelijk alleen na een goede vakantie waar ik kan loslaten. Iets wat ik als controlfreak heel moeilijk aan kan. Het lijkt misschien zo dat ik makkelijk ben in de omgang maar je zou het eens de binnenkant van mijn hoofd moeten meemaken. Ik heb geleerd dat je dingen aan anderen over moet laten en dat kan ik best, tot de controle weg is. Heel ingewikkeld allemaal.

Maar goed, die laptop dus maar weer opgehaald en me geïnstalleerd op mijn kantoor. Een paar Teams meetings later weet ik hoe mijn collega’s de kerstvakantie hebben doorgebracht en heb al een paar keer zelf gezegd en ook gehoord: “De teller staat weer op nul”! Nou, mooi niet. Alsof we steeds opnieuw beginnen. Dat is van dezelfde soort onbenulligheid als dat we op 1 januari een sportschool abonnement nemen. De combinatie van de getallen 0101 geeft een bijna mythische lading. Alles moet voor die tijd worden afgerond om vervolgens opnieuw te beginnen na die datum, terwijl alles gewoon doorgaat.

Het was de afgelopen dagen best lekker om zonder laptop te reizen. Het is een soort vrijheid die ik jaren geleden voor het laatst heb gevoeld. Dat zal vijftien jaar geleden zijn geweest dat ik voor het laatst zonder laptop op reis ben geweest? Deze paar dagen in Rome was ik ook computerloos. Via de telefoon kan nog voldoende worden gedaan maar echt werken kan niet meer. Het is niet echt een bevrijding en voor herhaling vatbaar want ik weet dat het alleen werkt deze tijd van het jaar, wanneer de rest van de wereld grotendeels ook vrij is. In andere periodes ben ik rustiger als ik de mogelijkheid heb nog even iets te doen. Volgens sommigen is dit de kortste weg naar een burn-out, maar dan had ik die allang moeten hebben. Laat mij maar een beetje aan de bal blijven, een beetje de controle houden. Meestal blijft de laptop namelijk ongebruikt in de vakanties.

Maar de komende 50 weken zal ik mijn computer waarschijnlijk niet meer vergeten.

Trump of Harris?

Fri, 06 Sep 2024 10:04:56 GMT

Wie is de beste kandidaat?

Wie is de beste kandidaat, Trump of Harris?

We zijn het er in een groot deel van de wereld over eens dat Kamala Harris de nieuwe president van de Verenigde Staten van Amerika moet worden. Donald is een onbetrouwbaar veroordeelde en kwaadaardige narcist (Dr. John Gartner) die zeker geen POTUS (President Of The United States) mag worden.

Kamala daarentegen heeft zo’n beetje alle vooroordelen mee. Ze is vrouw, hoog opgeleid, zwart, Indiaas, heeft een lange staat van dienst(baarheid), is relatief jong (60) en volgt een seniel wordend wassen beeld op. In dat perspectief is het niet moeilijk energiek over te komen. Ze is slim en ze ziet er fit en strijdbaar uit. Wat haar politieke agenda gaat worden is eigenlijk bijzaak in deze verkiezingen. Het gaat voornamelijk om beeldvorming, onderbuik en uitstraling. Kamala heeft eindelijk de lichten op groen staan om door te stomen naar wat ze zelf zegt: de belangrijkste baan in het mooiste en beste land ter wereld. Of woorden van die strekking. Over al deze woorden kunnen we het nog wel een keer hebben maar ik wil het hier hebben over de nieuwe POTUS. Toen Joe Biden terugtrad, haalde een deel van de wereld opgelucht adem: gelukkig maakte hij plaats voor een serieuze opvolgster. Je zag in de polls dat de democraten van de republikeinen leken te gaan winnen.

Toch zie je ook hierin de veerkracht van polls en zijn inmiddels de republikeinen weer op de terugweg. Want hun leider is immers geholpen door God. Anders was die kogel in Pennsylvania wel door zijn hoofd gegaan, in plaats van slechts door zijn oor. Hij zal hier in de komende maanden nog een paar keer op terugkomen, denk ik. Hij is immers de stoere en bereisde wereldburger die overal in de wereld zaken doet en aan de vrouwen zit.

Dit staat haaks op de democratische kandidaat die in overheidsdienst heeft gewerkt als openbaar aanklager en via de traditionele weg zonder schandalen is opgeklommen op de democratische apenrots. Bij Harris wordt gepraat over wat ze aan heeft en bij Trump gaat het over zijn vechtlust en schandalen. De een is flamboyanter dan de ander en de vraag is wat beter verkoopt bij de Amerikaanse kiezer.

Wij kunnen wel van alles vinden maar in Amerika kiezen de Amerikanen en die zijn het nergens over eens. Wanneer het gaat om de overkant van het politieke spectrum wordt per definitie de overkant gewantrouwd en niet begrepen. Alles aan de eigen kant wordt voor zoete koek aangenomen en geconsumeerd als de waarheid. Er is geen discussie meer, het land is tot op het bot gepolariseerd. Die polarisatie is ook de enige kracht die dit land op de knie kan krijgen. Het land is dusdanig machtig dat het nooit serieus kan worden aangevallen op een conventionele manier. Het gevaar komt niet van de buurlanden Mexico of Canada. Wellicht dat een cyberoorlog meer schade kan geven maar dat is voor veel Amerikanen een ver-van-mijn-bed-show. Het echte gevaar komt van binnen. Dat hebben we in 2021 gezien bij de bestorming van het Capitool. Amerikanen, opgehitst door The Donald en blind van woede over wat er met hun grootse Amerika aan de hand is, probeerden de macht te grijpen door binnen te dringen in het centrum van de democratie. Gelukkig is dat niet gelukt want anders hadden ze een sjamaan met vikinghelm als minister moeten installeren. Maar het geeft nogmaals aan hoe groot de macht van Trump is en hoe hondstrouw zijn volgers zijn. In Amerika is geen middenpartij meer mogelijk. Beide kampen zijn een tegenpartij geworden.

We hopen dat het wat saaie fatsoen het gaat winnen van de kleurrijke crimiclown. Dat zouden velen geweldig vinden: de helft van de Amerikaanse bevolking, het overgrote deel van de Westerse wereld, maar ook de wereldleiders die het minder goed voor hebben met de Westerse wereld. Moeten we eigenlijk wel zo blij zijn met Kamala Harris als POTUS of moet je boeven met boeven vangen?

Want stel je eens het volgende scenario voor:

2026: Rusland heeft Oekraïne geannexeerd, China is Taiwan binnengevallen, India zet door bij de Pakistaanse grens, Iran heeft Israël op de knieen, Saudi Arabië zegt de samenwerking met de USA op en zorgt voor een vertienvoudiging van de olieprijs, de burgeroorlogen in Afrika zorgen voor de grootste hongersnood ooit en de Navo loopt achter in verdedigingswapens omdat de leden hun contributie niet hebben betaald. Er komt een topontmoeting tussen de G7, de OIS (Midden Oosten), vertegenwoordigers van de grote Afrikaanse landen en de BRICS coalitie. Wie zou dan de beste kandidaat zijn om deze vergadering voor te zitten: Harris of Trump?

Joost Klein en de Waterbak

Tue, 14 May 2024 13:18:04 GMT

Joost Klein en de waterbak

Wat er precies is gebeurd in Malmö tijdens het Eurovisie Songfestival is nog niet helemaal duidelijk en het is de vraag of het ooit helemaal duidelijk wordt. In de aanloop naar de finale van het Eurovisie songfestival is er een incident voorgevallen tussen de Nederlandse inzending en een Zweedse cameravrouw. Feit is dat er iets moet zijn gebeurd dat de organisatie heeft doen besluiten tot het nemen van de zwaarste maatregel: diskwalificatie en de zaak overdragen aan de plaatselijke politie. Die heeft, na het horen van alle partijen, besloten de zaak over te hevelen aan de officier van justitie die er vervolgens een uitspraak over moet doen. Dat betekent dat het geen gemakkelijke casus is. De EBU, de organisatie van het songfestival heeft vele belangen moeten afwegen en een hoop kritiek over zich heen gehad. Terecht of onterecht, daar zijn natuurlijk de meningen over verdeeld, maar om een zaak te hebben naar de politie zal er iets moeten zijn voorgevallen dat ernstig genoeg is om deze zware maatregelen te nemen. Ook de EBU zal zich bewust zijn van de emoties die op dat moment naar boven kunnen komen.

Maar laten we de zaak eens bekijken van een andere kant. De waterbak.

De waterbak is een obstakel in de steeple chase waarbij je na het lopen van een aantal meters en het nemen van een aantal hordes te maken krijgt met een bak water waar je het beste overheen kan springen. Door allerlei omstandigheden kan het zijn dat je de overkant niet haalt en dat je in de waterbak belandt. Afhankelijk van je val, kan je door met natte voeten of moet je afhaken. Ik heb regelmatig te maken gehad met de metafoor van de waterbak, omdat een project op het laatste moment afketste.

In processen heb je te maken met een race die te vergelijken is met de steeple chase. Degene met het beste plan, de beste mentale kracht, de beste uitvoering, de langste adem en een beetje geluk zal als winnaar over de streep komen.

Tijdens lange salestrajecten ben ik helaas regelmatig in de waterbak terechtgekomen. In mijn hoofd had ik de winst al binnen, maar er gebeurde iets wat ik niet had voorzien. De ene keer was de concurrentie mij te slim af, ik had het proces toch niet goed ingeschat en de andere keer werd ik, verblind door het zicht op de winst, slordig in mijn procesmanagement. Mijn focus werd minder en ik werd afgeleid door bijzaken die niet bijdragen tot het uiteindelijke doel: de order.

In dit perspectief gezien is het tragisch wat er is gebeurd met Joost Klein. Naar zijn eigen zeggen heeft hij jarenlang gewerkt aan deelname en hopelijk winst tijdens het Eurovisie Songfestival. Zijn fanbase heeft hij voldoende gespreid om uit verschillende Europese landen jonge stemmers te trekken. Zijn liedje is aansprekend voor de jongste generatie maar ook voor de iets oudere Europeaan die nog heeft staan hakken op een 90’s feest. Zijn act is genderneutraal genoeg voor de doelgroep en hij heeft zich omringd met belangrijke influencers om voldoende bereik te krijgen bij de niet-tv kijkende groep songfestival liefhebbers. Het thema van zijn liedje is heel toepasselijk verbroedering, wat in deze tijd van oorlogen en onzekerheid op veel steun kan rekenen en hij sluit af met een hele persoonlijke, emotionele boodschap. Bij de bookmakers was de inzending goed voor een stevige top 10 notering.

Als Joost zich aan zijn plan had gehouden en zich netjes aan de regels had gehouden, was het liedje waarschijnlijk hoog geëindigd. Maar toen kwam de waterbak. Joost liet zich afleiden van zijn doel en werd emotioneel. Dat is funest voor het managen van een proces. Hij schijnt een aantal keren de regels van de EBU te hebben overtreden met het bekende gevolg.

Wanneer de Nederlandse delegatie heel boos reageert met de opmerking dat de straf buitenproportioneel is, geven ze in feite toe dat Joost de regels heeft overtreden. Anders hadden ze wel gezegd dat de straf onrechtmatig zou zijn. Buitenproportioneel is een waardeoordeel dat de Zweedse rechter zal gaan toetsen, maar voor mij staat vast dat er iets gruwelijk mis is gegaan.

Heeft de Nederlandse delegatie dan goed gehandeld? Het antwoord is nee. Joost is creatief en uitvoerend artiest en had moeten doen wat hij goed kan: het neerzetten van een ijzersterke performance. De delegatie had Joost moeten beschermen voor het Eurovisie circus en voor zichzelf. Want we hebben het hier over een jongen van 26 met een beladen geschiedenis die wordt losgelaten in een arena van prikkels. Dat is haast vragen om gedoe. De Nederlandse delegatie heeft, óf een slecht plan gehad, óf het goede plan slecht uitgevoerd. Zij zijn met zijn allen in de waterbak beland.

Mocht het de bedoeling zijn geweest van Joost Klein en de Nederlandse delegatie om te winnen op exposure en zou het zo zijn dat de hele rel onderdeel is van een vooropgezet plan, dan hebben ze de waterbak met glans doorlopen en kunnen ze zich alsnog als winnaar uitroepen.

Het gevolg is namelijk dat Europapa meer aandacht heeft gehad dan de winnaar uit Zwitserland. Het is de vraag wat we ons over 5 jaar van deze editie gaan herinneren: de winnaar of de rel?

Ik spuug het niet uit

Sat, 13 Apr 2024 12:37:35 GMT

Communicatie

"Nou, ik spuug het niet uit" bromde mijn tafelgenoot in onvervalst Twents. De ober bedankte mijn tafelgenoot en na een kort knikje verdween hij weer richting keuken om de gerechten voor anderen te halen. Ik had een veel grotere shock verwacht maar het leven ging gewoon door in het gemoedelijke restaurant met tafellinnen, veel glaswerk en een overdaad aan bestek op tafel. De enige die in shock was, was ikzelf. Hoe kan je dat nou zeggen? Wat ik me niet realiseerde is dat we ons in Twente bevonden en daar worden complimenten anders verpakt. "Ik spuug het niet uit" staat gelijk aan "Heerlijk, dank je wel". Ik ben een echte Sallander en de afstand is minder dan 75 km om in hartje Twente te komen en toch werd ik op het verkeerde been gezet met deze opmerking. Blijkbaar heeft deze opmerking dezelfde onderkoeling als "het valt me niks tegen". Een opmerking die nogal eens in de Achterhoek valt en die ik inmiddels in dezelfde categorie plaats van onderkoeld reageren. Ook naar hartje Achterhoek is de afstand minder dan 75 km. Sterker nog, mijn wortels liggen hier omdat mijn vader uit deze streek kwam.

Kennelijk is het in Nederland al heel moeilijk communiceren, terwijl we allemaal uit hetzelfde taalgebied komen. Kan je nagaan hoe de verschillen zijn in andere landen, andere gebieden en andere culturen. Zaken doen in het buitenland gaat niet zonder het maken van fouten.

De grootste blunders heb ik gemaakt uit onwetendheid of onbenulligheid. Ik gaf vrouwen in Saudi Arabië een hand, vertaalde Nederlandse woorden in het Engels (vacancy betekent niet vakantie) en zei in Belgie dat de hond aan het poepen was. Ook voelde ik me regelmatig op het verkeerde been gezet waar het ging om de conclusie van een gesprek. We will start up the cooperation betekent niet dat de order binnen is en uit beleefdheid wordt in menig ander land geen nee gezegd. Vooral dat laatste is lastig want geen nee is ook geen ja. Regelmatig kwam ik thuis met het duiveltje in mijn hoofd dat zegt: "wat heb je nou weer gezegd?". Ik dacht dat het te maken had met in het buitenland zaken doen, maar toen mijn tafelgenoot zei dat hij het eten niet uitspuugde begreep ik dat we, ook in Nederland, elkaar niet altijd goed begrijpen.

Nieuwsbrief Januari 2024

Fri, 19 Jan 2024 16:28:43 GMT

Nieuwe naam

Nieuwe naam in het nieuwe jaar.

Wat blijft?

Vijf jaar geleden ben ik mijn bedrijf gestart als salescoach. Hierin heb ik veel bedrijven geholpen met hun vragen over hun verkoop. Ik hoop nog veel vragen te kunnen beantwoorden en nog veel MKB-ers een stukje op weg te helpen in het vergroten van hun omzet. In samenwerking met het Ondernemershuis Deventer zal maandelijks de training "Boost your Business" worden gegeven aan startende ondernemers.

Daarnaast zal ik een aantal ondernemers blijven coachen bij het verhogen van hun verkoop en zal ik actief blijven in de verkoop van IWS folie voor Trioworld.

Wat is er nieuw?

Vorig jaar werd ik werd ik door exporterende bedrijven uitgenodigd de (on)mogelijkheden in de export te onderzoeken. Ik heb bedrijven waar ik al mee samenwerk, gevraagd om eens mee te denken over wat zij hierin kunnen betekenen en spontaan drongen ze aan op actieve deelname.

Om de zaken niet door elkaar te laten lopen heb ik mijn bedrijf in twee delen gesplitst: Salescoach.nu en MKBexport.com .

Met salescoach.nu ga ik door met het ondersteunen van lokale ondernemers ter bevordering van de omzet.

Daarnaast heb ik MKBexport.com opgericht om de meer specifieke export vragen beter te kunnen managen.

Net als bij coaching, is het doel gericht op het resultaat van de klant, de insteek low profile en zijn de ambities torenhoog.

Neem eens een kijkje op mijn website voor meer informatie of laten we eens een kopje koffie drinken om samen jouw plannen te bepreken.

Dwarrelen

Thu, 11 May 2023 09:45:00 GMT

En laat het gebeuren

Wat ga je doen vandaag?

Ik ga de stad in, dwarrelen.

Dwarrelen, zo’n woord waarvan je eigenlijk gelijk begrijpt waar het over gaat maar wat in deze context een geheel eigen betekenis krijgt. Ik kende het woord wel van een blaadje dat naar beneden dwarrelt, synoniem voor kronkelen, krullen, slingeren, zwieren, wervelen. Het blaadje raakt los van de boom en vindt, afhankelijk van de omstandigheden, een nieuwe plek ergens in de buurt van de boom. Bij veel wind wat verder weg en wanneer het regent zal een nat blad wat minder bewegingen laten zien.

Een betekenis die ik tot voor kort niet kende, en ik weet ook niet of het veel wordt gebruikt, is wanneer mensen ergens naartoe gaan en dan de dag zich laten ontwikkelen. Je gaat een groep(je) ontmoeten voor een eerste drankje, maar de latere invulling van de dag/avond staat nog niet vast. Doordat je ook andere mensen tegenkomt, kan het zijn dat je besluit je bij een andere groep of persoon aan te sluiten omdat dat op dat moment net wat beter past. Je oorspronkelijke groep besluit iets te gaan doen waar je niet heel veel zin in hebt en je hebt de vrijheid van groep te veranderen. Je neemt netjes afscheid en je gaat gezellig door. Dat kan zich op een dag een aantal keren herhalen tot je jezelf terugvindt bij mensen die je voor vandaag nog nooit hebt gezien maar die op de een of andere manier wel een connectie hebben. Het kan ook zijn dat je alleen overblijft, ook geen probleem. Ga ergens zitten met een drankje of verplaats je rustig. Een nieuwe groep zal zich aandienen. Of niet en dan is het tijd om naar huis te gaan. Dan ben je uit gedwarreld.

Dagen als Koningsdag, stadsfestivals en zondagen met lekker weer lenen zich bij uitstek voor dwarrelen.

En nu ik dit stukje schrijf maak ik ook gelijk de link naar zakelijk netwerken. Dat is eigenlijk, als je erover nadenkt, ook een vorm van dwarrelen. Je gaat naar een netwerkbijeenkomst, zoals een vakbeurs, seminar of borrel. Veel netwerkers hebben een opdracht, gaan recht op hun doel af en willen heel graag met die en die spreken. Met een visitekaartje in de aanslag en de elevator pitch op zak wordt, niet zelden heel ongemakkelijk, contact gemaakt om zo snel mogelijk tot zaken te komen. Mijn ervaring is dat dat niet heel effectief is en dat je al heel snel in de irritatiezone komt van je potentiële klant. Mijn advies is om eens wat meer te dwarrelen. Omdat nieuwe klanten meestal uit onverwachte hoek komen, is het verstandig om die onverwachte ontmoetingen te laten gebeuren. Natuurlijk ga je naar een netwerkbijeenkomst om bepaalde mensen te zien en te spreken maar laat het onverwachte ook gebeuren. Ga dwarrelen. Om bij de metafoor van het blaadje te blijven: laat je eens meevoeren door de omstandigheden en stel je open voor het onbekende. Je bent dicht genoeg bij de boom om in contact te blijven met je basis en je dwarrelt een nieuwe zekerheid tegemoet.

De verlegen verkoper

Thu, 20 Apr 2023 12:05:21 GMT

Dat kan toch niet?

“Eigenlijk ben ik heel verlegen.” Deze opmerking had ik niet verwacht. Jan is al jaren een van de succesvolste accountmanagers die ik ken en in deze training laat hij zich van een heel bijzondere kant zien. Heel verlegen? Jij?

“Ja, ik voel me heel ongemakkelijk in een nieuwe omgeving en als ik dan contact moet maken, moet ik me elke keer over een drempel heen zetten. Als ik me vervolgens prettig voel in een groep of in een gesprek, kan ik me wel weer makkelijk profileren.”

Ik ken Jan als een aimabele open persoonlijkheid die geboren lijkt te zijn voor de verkoop. Zijn verlegenheid kan ik helemaal niet plaatsen. Hij staat schijnbaar graag in het middelpunt van de belangstelling, lijkt een omvangrijke vriendenkring te hebben en als we op een vakbeurs staan haalt hij altijd de meeste leads binnen.

Ik besloot erin te duiken want ik herken deels zijn ontboezeming maar het zorgt ook voor kortsluiting in mijn hoofd. Hoe kan een verlegen persoon succesvol zijn in een communicatief beroep? Of is Jan niet verlegen maar introvert? Twee begrippen die nogal eens door elkaar gehaald worden.

Introvert

Een introvert persoon kan zeker een verkoper zijn. Hoewel verkopen vaak wordt geassocieerd met extraverte eigenschappen zoals assertiviteit en zelfverzekerdheid, betekent dit niet dat introverte mensen niet in staat zijn om te verkopen. In feite kan een introvert persoon soms zelfs beter zijn in verkopen dan een extravert persoon. Introverte mensen hebben vaak een natuurlijk vermogen om te luisteren en te begrijpen wat hun klanten nodig hebben, waardoor ze in staat zijn om oprechte relaties op te bouwen en vertrouwen te winnen.

Het kan echter wel zijn dat een introvert persoon meer moeite heeft met het benaderen van nieuwe klanten of het doen van koude acquisitie. Maar dit kan worden overwonnen door het ontwikkelen van technieken en vaardigheden die beter aansluiten bij de persoonlijke stijl en behoeften van de introverte persoon, zoals het gebruik van social media of het bouwen van relaties via netwerken en referenties.

Kortom, hoewel het niet de meest voor de hand liggende combinatie lijkt, is het zeker mogelijk voor een introvert persoon om een succesvolle verkoper te zijn, zolang ze hun persoonlijke stijl en sterke punten weten te gebruiken en ontwikkelen.

Verlegen

Een verlegen persoon kan ook een goede verkoper zijn. Verlegenheid is iets anders dan introversie. Verlegenheid is een gevoel van angst of ongemak in sociale situaties, terwijl introversie verwijst naar iemands natuurlijke voorkeur voor rustige en introspectieve activiteiten.

Verlegenheid kan een obstakel vormen voor mensen die in verkoop werken, omdat ze misschien terughoudend zijn om contact te maken met vreemden of zichzelf niet comfortabel voelen bij het presenteren van hun producten of diensten. Maar verlegenheid is geen onoverkomelijke hindernis. Door bijvoorbeeld te werken aan hun communicatie- en presentatievaardigheden en hun kennis over de producten of diensten die ze verkopen te vergroten, kan een verlegen persoon toch een succesvolle verkoper worden. Ook kan het gebruik van technologie en social media helpen om contact te leggen en relaties op te bouwen met klanten op een manier die minder intimiderend aanvoelt.

Het is belangrijk om te onthouden dat er geen enkele "juiste" manier is om een verkoper te zijn. Verkopen is een vaardigheid die kan worden ontwikkeld en verbeterd, ongeacht iemands persoonlijkheidstype.

Vaardigheden

Er zijn verschillende vaardigheden die je kunt ontwikkelen om een goede verkoper te worden. Hier zijn enkele van de belangrijkste:

Communicatievaardigheden: Een goede verkoper moet in staat zijn om effectief te communiceren met klanten en potentiële klanten. Dit omvat het vermogen om goed te luisteren, vragen te stellen, duidelijk te spreken en zichzelf goed te presenteren.

Relatiebeheer: Succesvolle verkopers weten hoe ze sterke en duurzame relaties kunnen opbouwen met klanten en potentiële klanten. Ze begrijpen dat het opbouwen van vertrouwen en loyaliteit essentieel is om verkoopkansen te vergroten.

Product- en marktkennis: Om potentiële klanten te kunnen adviseren over producten of diensten, moet een goede verkoper grondige kennis hebben van zowel het product als de markt waarin het opereert.

Time management: Verkoopwerk kan hectisch zijn en een goede verkoper moet in staat zijn om zijn tijd effectief te beheren. Ze moeten in staat zijn om hun verkoopactiviteiten te plannen en prioriteren, en zich richten op de meest veelbelovende kansen.

Onderhandelingsvaardigheden: Een goede verkoper moet ook in staat zijn om te onderhandelen over prijzen, betalingsvoorwaarden en andere aspecten van de verkoopovereenkomst.

Doorzettingsvermogen: Verkopen kan soms moeilijk en uitdagend zijn, dus een goede verkoper moet over voldoende doorzettingsvermogen en veerkracht beschikken om tegenslagen te overwinnen en door te gaan.

Technologievaardigheden: Technologie speelt een steeds grotere rol in de verkoop en een goede verkoper moet in staat zijn om efficiënt te werken met software voor verkoopbeheer, CRM-systemen en andere tools die hen kunnen helpen hun verkoopresultaten te verbeteren.

Het ontwikkelen van deze vaardigheden vergt tijd en oefening, maar als je erin slaagt om ze te versterken, dan zal je een succesvolle en effectieve verkoper worden.

Maar hoe ontwikkel je jouw eigen verkoopstijl?

Het ontwikkelen van een verkoopstijl die bij jou past, begint met zelfbewustzijn en een goed begrip van jouw persoonlijkheid en sterke punten. Hier zijn enkele stappen die je kunt nemen om jouw eigen unieke verkoopstijl te ontwikkelen:

Identificeer jouw sterke punten: Maak een lijst van jouw sterke punten, zoals jouw communicatievaardigheden, jouw vermogen om klanten te begrijpen of jouw kennis van producten en diensten. Kijk hoe je deze vaardigheden kunt toepassen in jouw verkoopproces.

Analyseer jouw persoonlijkheid: Jouw persoonlijkheid speelt een grote rol in jouw verkoopstijl. Als je bijvoorbeeld extravert bent, kan je een meer directe aanpak hebben, terwijl als je introvert bent, je misschien meer de voorkeur geeft aan het opbouwen van relaties en het vinden van gemeenschappelijke interesses. Analyseer jouw persoonlijkheid om te bepalen welke verkoopstijl het beste bij jou past.

Leer van anderen: Kijk naar andere succesvolle verkopers en observeer hun verkoopstijlen. Wat doen ze dat werkt? Welke technieken gebruiken ze? Probeer deze technieken te integreren in jouw eigen verkoopproces en pas ze aan op jouw eigen stijl.

Experimenteer: Probeer verschillende verkoopmethoden uit om te zien wat voor jou het beste werkt. Door te experimenteren kan je ontdekken welke technieken effectief zijn en welke minder goed werken.

Verfijn jouw stijl: Naarmate je meer ervaring opdoet in de verkoop, kan je jouw verkoopstijl verfijnen. Blijf jezelf afvragen wat werkt en wat niet werkt en pas je stijl aan om betere resultaten te behalen.

Wees authentiek: Het is belangrijk om trouw te blijven aan jezelf en jouw persoonlijkheid in de verkoop. Klanten waarderen eerlijkheid en authenticiteit, dus wees jezelf en blijf trouw aan jouw eigen stijl.

Onthoud dat er geen enkele "juiste" manier is om een verkoopstijl te hebben. Het belangrijkste is om een stijl te ontwikkelen die bij jou past en die werkt voor jou en jouw klanten.

Het is echter wel belangrijk te weten dat elke verkoop zich volgens een vast patroon ontwikkelt. Dit patroon rolde zich uit tijdens de duizenden verkoopgesprekken en honderden commerciële trajecten die ik heb meegemaakt. Verkoop is een spel met vaste spelregels. Je hebt slimme spelers, harde spelers, sterke spelers, zwakke spelers en meer of minder bedreven spelers. Het interessante is dat overal in de wereld het commerciële spel volgens dezelfde spelregels wordt gespeeld. Die structuur kan je jezelf eigen maken tijdens mijn verkooptraining " Sales ".

Verhuisbericht

Tue, 21 Mar 2023 08:55:09 GMT

Nieuw kantoor

Met ingang van deze week ben ik gaan werken vanaf het Business Center aan de Keulenstraat 12 te Deventer.

Dit kantoorpand wordt gedeeld door diverse bedrijven en ZZP'ers .
Unit 2.23 geeft me 25 m2 werk- en spreekruimte met de faciliteiten die bij een modern kantoor horen, zoals goede bereikbaarheid, parkeerplaatsen, persoonlijke ontvangst, lunchfaciliteiten en vooral goede koffie.

De eerste gasten heb ik al mogen ontvangen.
Ik nodig je van harte uit om die koffie (of thee) te komen proeven.

Goede reis

Tue, 14 Mar 2023 08:32:30 GMT

De wereld na de pandemie

Het laatste deel uit mijn boek "Stop Verkopen" is getiteld: Goede reis.

“En dan doe ik dit… En alles staat stil.” Deze zin komt uit de tune van Tita Tovenaar. Wanneer tovenaarsdochter Kiki loopt te klungelen, klapt ze in haar handen en zet ze de wereld stil. In die situatie zitten we vanaf 13 maart 2020 tot ver in 2022. Een zeer besmettelijke SARS-variant raast rond en zet de wereld in de wachtstand. Alsof Kiki ineens erachter kwam dat het uit de hand zou lopen. Opeens staan meer vliegtuigen aan de grond dan dat er in de lucht hangen. De eerste maanden lopen we in een nieuwe wereld die stil is. Noise cancelling hoofdtelefoons kunnen we in de la leggen, er is geen noise te cancellen. Mindful maken we een ommetje, want er is niks anders te doen. Veel mensen hebben last van de nieuwe manier van leven, maar het komt mij goed uit. Ik kom gedwongen tot rust. Het doorbreken van tijdzones, nachten doorhalen op de laatst beschikbare economy-stoel, het aanpassen aan een ander klimaat, het is allemaal even niet meer nodig.

Wat ervoor in de plaats komt is een nieuwe wereld. FaceTime, WhatsApp videobellen en Skype worden snel ingehaald door Zoom, Webex en later Teams. De technologie van online communiceren gaat razendsnel. Er wordt ineens gebruik gemaakt van de digitale infrastructuur die we blijkbaar al hadden liggen en persoonlijke gesprekken maken plaats voor een vierkantje op het scherm. De een heeft er meer moeite mee dan de ander, maar ik vind het een geweldige uitvinding. Met de snelheid van een telefoontje heb je een beeldverbinding met de andere kant van de wereld, die het gesproken woord dusdanig ondersteunt dat je veel beter en sneller tot overeenstemming kan worden. Mijn netwerk is vergroot, mijn effectiviteit is verbeterd en mijn CO2-belasting van de aarde is op een heel positieve manier veranderd.

Houden we dit nieuwe gedrag vol, of schieten we weer terug in onze oude reflexen? Wat hebben we geleerd van deze periode? En hoe gaan we bijvoorbeeld om met de nieuwe wereldorde? Gelukkig heeft niemand de glazen bol en zullen we ons moeten blijven aanpassen aan nieuwe situaties.

Meer lezen, klik hier.

India

Wed, 08 Mar 2023 22:38:26 GMT

Stairway to heaven

Het boek is af maar het project begint pas. Stop verkopen is veel meer dan alleen een boek. Het is een methode die je kunt gebruiken om je product beter op de wensen van de klant af te stemmen.

Vandaag het voorlaatste deel uit mijn boek. Vind je het leuk het boek aan te schaffen? Kijk even in mijn webwinkel.

Het verhaal: India, a stairway to heaven.

De industriele testen zijn gedaan en er is tijd voor de conclusie. We zijn moe, warm en dorstig. Inmiddels zijn we tien uur aan de slag en willen eigenlijk zo snel mogelijk weg. Maar de gastheren nemen ons mee. Omkleden. Teatime. De Britse invloed is nog lang niet uit dit land. Chai tea met een warme snack van aardappelpuree en weer veel te hete kruiden, gebakken als een soort rösti. Na de tea spreken de agent en ik met elkaar af dat we niet meer op de klok kijken. We zullen geen haast hebben en we gaan niet weg voordat alles is besproken. Als het spel is om te kijken wie de langste adem heeft, gaan we dat in ieder geval winnen.

De eindbespreking: in een klein kantoortje krijgen we een veeg uit de pan. Deze klacht mag nooit meer voorkomen. Het hoort erbij, het is onderdeel van het proces en de sociale lokale wetten. We knikken gehoorzaam en stellen ons nederig op.

Daarna de feiten. Wat is er gebeurd, wat zijn de gevolgen, hoe gaan we het oplossen en hoe borgen we herhaling hiervan? Vooral de oplossing is voer voor onderhandelingen. Ik stel drie scenario’s voor. Eentje om af te wijzen, eentje om te overwegen en eentje om te kiezen. Ze kiezen uiteindelijk voor optie nummer drie. Na het ondertekenen van de gespreksnotities zit de dag erop. Met veel gebaar nemen we afscheid en worden we vriendelijk de poort uitgezet.

Als we buiten komen is het al donker. Een terugreis van vijf uur over slechte wegen volgt, in het donker. We zetten een playlist aan met foute nummers en schreeuwen onszelf terug naar Mumbai. Om niet in slaap te vallen doen we het intro spel. Wie het eerst het liedje weet heeft een punt. Als we niet weten, schreeuwen we "Stairway to heaven".

Meer lezen, klik hier.

Get the f*cking order

Tue, 21 Feb 2023 10:11:31 GMT

of niet...

Vandaag: Get the f*cking order.

Het boek "Stop Verkopen" is af en kan je bestellen op mijn website.

Wil je meer weten over het opbouwen van een markt, het bereiken van je doelgroep en het verbeteren van je omzet, bel of mail me even. Dan gaan we samen kijken wat voor jou en/of jouw team de beste oplossing is om jouw doelen te stellen en te bereiken. Hieronder een deel van een van de laatste hoofdstukken uit mijn boek.

Maar hoe sluit je een deal? Closen zeggen we ook wel. Het begint bij je lichaamstaal. Hoe ziet de ander jou? 55% van je communicatie wordt bepaald door je lichaamstaal. Dan komt je stemgebruik. 38% van je communicatie wordt hierdoor bepaald. Intonatie, toonhoogte, dictie, snelheid, ritme en volume zijn instrumenten die je hiervoor gebruikt. Alle instrumenten zijn trainbaar. En dan blijven er nog 7% over voor je woorden. Het maakt uiteindelijk weinig uit wat je zegt.

Dat verklaart het succes van mijn oud-collega Jan. We werkten samen in een winkel in wit- en bruingoed (huishoudelijke apparaten en audio/video). Jan kon werkelijk alles verkopen. Hij stak met kop en schouders uit boven alle collega’s, terwijl zijn technische kennis veel te mager was. Technische kennis is bij de verkoop van wit- en bruingoed best handig. Andere collega’s wisten veel meer van de techniek, maar verkochten veel minder. Wat deed Jan? Hij maakte contact met de mensen. Met zijn hoofd een beetje opzij, iets naar voren gebogen, jasje los, handen uit de zakken en een grote glimlach liep hij op zijn slachtoffers af. Alsof een onschuldige knuffelbeer een aai komt halen. Vervolgens nam hij direct het stemgebruik van de klant over. Vrolijke mensen kregen een welkomstgrap, bezorgde mensen kregen een empathische vraag. Vervolgens kon hij technisch de grootste onzin uitkramen en met de beste deal wegkomen. Zijn succes lag niet in de techniek van de apparaten, maar in de beloftes die de apparaten voor de klant gaven.

Meer lezen, klik hier.

Close the deal

Thu, 16 Feb 2023 10:10:06 GMT

Afsluiten in een andere tijdzone

Hoe ontwikkel je een markt? Hoe voer je verkoopgesprekken? Hoe maak je een salesplan? Hoe haal je je verkoopdoelstellingen?

"Stop verkopen", zo heet mijn boek. Met veel plezier laat ik je stukjes hieruit lezen want "Stop Verkopen" is een verkoopmethode waar ik je graag meer over vertel.

Vandaag: Close the deal in een andere tijdzone

"Het zijn sterke schouders die de luxe van dit leven kunnen dragen", zei hij met een knipoog.

Plezier in sales volgt vaak na hard werken. Of is dat harde werken het grootste plezier? En wat is hard werken? Het is niet te vergelijken met lichamelijk werk waar je je spieren gaat voelen. Hard werken in sales is vooral lange dagen maken, continu ‘aan staan’ en vlammen als het nodig is.

Wat zou deze trip gaan brengen? Wat weet ik van Zuid-Korea? Eigenlijk niet zo veel. Dat het grenst aan Noord-Korea, dat het een ingewikkelde historie heeft met verschillende ‘buurlanden’, waaronder Japan, dat er 50 miljoen inwoners zijn en dat het sinds de jaren vijftig een geweldige economische ontwikkeling doormaakte. Denk aan merken als LG, Samsung, Kia en Daewoo. De lokale agent, de heer Lee, zorgt ervoor dat de klanten regelmatig een bezoek krijgen, dat er bij problemen iemand snel ter plekke is en dat documenten worden vertaald. En hoewel hij perfect in staat is de klanten goed te bedienen, is het noodzakelijk dat er af en toe een afvaardiging uit Nederland samen met hem de klanten bezoekt.

Om tijd te sparen gok ik erop dat een nachtvlucht voldoende rust zal geven en dat ik een paar uur zal slapen in het vliegtuig. Bij gokken heb je meestal meer kans op verliezen dan op winnen. Zo ook deze keer. De aanloop naar de trip is onrustig. Er zijn veel lopende zaken en de voorbereiding van de klantbezoeken is in het gedrang gekomen. Dat moet dus in het vliegtuig gebeuren. De vlucht is lang genoeg, dus dat moet lukken. Tien en een half uur vliegtijd moet voldoende zijn om nog wat te werken. Ik heb de vlucht van zeven uur ’s avonds en kom om één uur in de middag lokale tijd aan, met een tijdsverschil van zeven uur.

Voordat je in het vliegtuig de rust hebt om te werken, ben je een paar uur verder vanaf het boarden. De safety checks, taxiën, stijgen en de eerste ronde maaltijden zorgen dat er niet veel gewerkt kan worden. Op het moment dat de tijd voor werken is aangekomen, zegt mijn biologische klok dat het tijd is om te gaan slapen en bovendien gaan de lampen uit. Boink, de stoel voor mij klapt naar achteren en de leefruimte is met de helft verminderd.

Na een belabberde nacht in een economy stoel, volgt de volgende dag van onderhandelen, gesprekken voeren en de deal binnen halen. Het werk moet dan nog beginnen.

Meer lezen, klik hier.

Dom kijken

Wed, 08 Feb 2023 15:05:17 GMT

Hoezo?

Het boek is af maar het project begint pas. Stop verkopen is veel meer dan alleen een boek. Het is een methode die je kunt gebruiken om je product te laten kopen door jouw klant.

Deze weken krijgen jullie steeds een deel te lezen uit mijn boek. Vind je het leuk het boek aan te schaffen? Kijk even in mijn webwinkel.

Vandaag: Dom kijken, waarom?

Een andere strategie in het gesprek is de vertraging. We zijn geneigd lekker snel te communiceren en als gesprekspartners gaan we het liefst mee met de snelheid van anderen. Het voeren van het gesprek op hetzelfde ritme geeft een gevoel van collectiviteit. Wanneer we in een andere taal communiceren willen we het liefst het eigen ritme bewaren. Maar omdat we de taal minder goed beheersen hebben we meer tijd nodig alles te verstaan en te begrijpen. Wanneer ik merk dat ik achterop raak, ga ik bewust onder mijn ritme praten. Ik praat langzamer dan ik gewend ben, ik praat zachter dan normaal, wat mijn stem naar beneden haalt en ik articuleer beter. Omdat mijn gesprekspartner ook graag wil ‘spiegelen’ in het gesprek, zal hij mij ongemerkt gaan overnemen. Het komt misschien wat lijzig over, maar je snapt meer van wat er wordt gezegd. De bijvangst hier is dat de lagere stem lekker zelfverzekerd overkomt.

Als je niet zeker weet wat je moet antwoorden, kun je gebruik maken van stopwoordjes als ‘voila’ in het Frans, ‘ok’ in het Engels en ‘Djallah’ in het Arabisch. Het is vaak een uitnodiging aan de spreker om het laatste te bevestigen middels herhaling van zichzelf.

Als niks meer werkt is er nog maar één oplossing: dom kijken en de mond houden. Dit werkt ook in Nederlandse gesprekken. Wanneer er een stilte valt in een gesprek, is de eerste die spreekt het meest onzeker en voelt zich het minst comfortabel. De kracht van de stilte geeft je ruimte na te denken over een verstandig antwoord. Soms kan je maar beter even niks meer zeggen.

Meer lezen, klik hier.

Dresscode

Tue, 31 Jan 2023 21:49:15 GMT

Uit het hoofdstuk "Dom kijken en je mond houden"

Het boek is af maar het project begint pas. Stop verkopen is veel meer dan alleen een boek. Het is een methode die je kunt gebruiken om je product te laten kopen door jouw klant.

Deze weken krijgen jullie steeds een deel te lezen uit mijn boek. Vind je het leuk het boek aan te schaffen? Kijk even in mijn webwinkel.

Vandaag: Dom kijken

Moermansk. Een stad met extreem weinig zonuren, veel neerslag en een gemiddelde jaartemperatuur van rond het vriespunt. Een stad waar de Russische marine haar Noordelijke uitvalsbasis heeft, de gezonken en geborgen onderzeeër Koersk als relikwie uit de koude oorlog ligt en waar alles is gericht op marine, scheepvaart en visserij. Een rauwe, grauwe, sombere stad, met dito mensen. Bonkige, stoere mannen met ronde gezichten, kale koppen en hoge jukbeenderen. Dresscode zwart nappa leren jas, zwarte coltrui, zwarte jeans en zwarte schoenen. Vrouwen tot een jaar of 25 zijn slank, hebben lange haren en dragen rokken, hoge hakken en dure tasjes van westerse makelij. Make-up uit de jaren tachtig en vleeskleurige panty’s. Vrouwen boven de 25 hebben korte kapsels, overgewicht, geen make-up, makkelijke schoenen en een trieste uitdrukking. Auto’s zijn voornamelijk van Duitse komaf, groot, luxe en zwart. Alle vooroordelen die ik ken uit de James Bond-films over Rusland worden meer dan bevestigd. Een stad vol duistere praktijken, waar je niemand lijkt te kunnen vertrouwen.

De eerste afspraak hebben we bij een visverwerker in het havengebied. Het is ijzig koud en grauw. De taxi, een modale Volga 3111, kan het gebied bijna niet vinden en na lang zoeken komen we op een van de meest deprimerende bestemmingen aan die ik ooit zag. Alles is bedekt met de as van de bruinkool en de neerslag van verbrande zware olie. Zelfs de pas gevallen sneeuw is grijs. Bij het uitstappen stap ik in een diepe bruine plas en mijn vers gepoetste leren schoenen blijken volledig kansloos in deze omgeving. Mijn outfit is een kostuum met stropdas, afgemaakt met een zwarte wollen trenchcoat. De lokale dresscode bestaat uit truien, jeans en werkschoenen. De ingang van het kantoor zit boven de productieruimte en de ijzeren trap ernaartoe zit aan de buitenkant. De kou van buiten staat in schril contrast met de hitte binnen. Een penetrante vislucht hangt in de vochtige warmte. Het lijkt hier wel een slecht schoongemaakt pishok in een sauna.

Meer lezen, klik hier.

Net als je denkt dat je het weet

Wed, 25 Jan 2023 08:25:41 GMT

Hoe bouw je vertrouwen op?

Het boek is af maar het project begint pas. Stop verkopen is veel meer dan alleen een boek. Het is een methode die je kunt gebruiken om je product te laten kopen door jouw klant.

Deze weken krijgen jullie steeds een deel te lezen uit mijn boek. Vind je het leuk het boek aan te schaffen? Kijk even in mijn webwinkel.

Vandaag: Stop weten, begin te vragen.

Als je goed luistert zal je de pijnpunten makkelijk ontdekken en kunnen ontwijken. Waarom is dat zo belangrijk? Om zaken te doen moet je vertrouwen opbouwen. In alle gevallen verkoopt de verkoper niets minder dan uitgesteld vertrouwen. In een ver buitenland ben je de schakel tussen bedrijf en klant. De klant zal zoeken naar zekerheden in het koopproces. Je kunt ervan uitgaan dat het bedrijf dat je vertegenwoordigt al is gecheckt via websites, bankrelaties en bevriende organisaties. Uit dat netwerk komt informatie en blijkbaar is een positieve uitkomst verkregen. Anders was je niet welkom voor een gesprek. Jouw product zal zich bij de klant moeten bewijzen, maar de verwachting is dat het wel goed zit. De grote onzekerheid ben jij, de verkoper.

Iedere inkoper in de B2B zal zich realiseren dat in een lange relatie met een toeleverancier de rol van de verkoper doorslaggevend kan zijn in tijden van crisis. De klant zal jou ook testen. Hoe ver ga je in de onderhandelingen, waar liggen jouw normen en waarden? Geef je op tijd aan dat je op een grens zit of ga je overal in mee? Wanneer je jouw grenzen aangeeft, zal een klant dit dan respecteren? Hij wil weten hoe sterk je bent in een crisissituatie. De kans op een crisis is in een langjarige relatie altijd aanwezig.

Intercontinentale export van goederen is een ingewikkeld proces waarin bij veel stappen fouten kunnen optreden. Op zo’n moment is het cruciaal dat het probleem wordt opgelost. De verkoper heeft de rol van de communicator. Een inkoper moet het vertrouwen hebben dat de verkoper in staat is de belangen van de klant bij de leverancier op een juiste manier te behartigen. Wanneer de verkoper alleen maar zendt tijdens een onderhandeling en niet ontvangt, zal hij nooit de klant begrijpen en zullen de belangen van die klantbelangen onvoldoende worden behartigd. Ook als een verkoper niet zijn eigen grenzen aangeeft, zal dit geen voordeel zijn in het vertrouwen.

Meer lezen, klik hier.

Stop weten

Tue, 17 Jan 2023 20:50:41 GMT

Begin te vragen

Het boek is af maar het project begint pas. Stop verkopen is veel meer dan alleen een boek. Het is een methode die je kunt gebruiken om je product te laten kopen door jouw klant.

Deze weken krijgen jullie steeds een deel te lezen uit mijn boek. Vind je het leuk het boek aan te schaffen? Kijk even in mijn webwinkel.

Vandaag: Stop weten, begin te vragen.

We leven in twee werelden die ver uit elkaar liggen en waar veel onduidelijkheid is over elkaar. Hij in Noord Afrika en ik in Nederland. Ik ben op bezoek bij een zakelijke relatie.

Het vergt tijd om elkaar te leren begrijpen en de persoon te leren kennen. Het is in veel culturen belangrijk om een vertrouwensband op te bouwen die verder gaat dan naam en adresgegevens uitoefenen. Hier is het een voorwaarde om met elkaar zaken te kunnen doen.

Ik dacht vooraf dat ik het allemaal wel wist met al mijn vooroordelen vanuit het veilige westerse Nederland. Hoe fout kun je het hebben. Na de vierde keer bidden in de moskee begin ik me toch af te vragen wat ze daar nou allemaal uitspoken? Ik bedoel, Allah zal toch wel een keer begrijpen dat ze van hem houden? Voorzichtig begin ik te vragen over de rituelen van het gebed, hierbij zorgvuldig laverend tussen gebruik en inhoud. Mijn gastheer legt geduldig de rituelen uit van handen, voeten, gezicht en neus wassen voor het betreden van de moskee. Hij vertelt over Mekka, de richting van het gebed, het aantal buigingen, enzovoorts. Een arsenaal aan voorschriften moet opgevolgd worden. Vanuit mijn katholieke achtergrond ga ik ervan uit dat de gebeden voorgeprogrammeerde verzen zijn, die in een bepaalde volgorde worden uitgesproken. Dat blijkt deels waar te zijn. Ik kan mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en stel dat ik het allemaal wel heel veel vind. Ik vraag hem dus na het vierde moskeebezoek naar de inhoud van zijn gebeden. Het gaat me er vooral om te begrijpen wat er gebeurt en geen flater te slaan bij volgende gesprekken. De vraag valt goed en ik krijg het antwoord: “Nou Maarten, ik heb net gebeden voor vrede en veiligheid voor jou en je gezin”.

Meer lezen, klik hier.

Tijd, we hebben er nooit genoeg van

Tue, 10 Jan 2023 21:20:20 GMT

meer resultaat met minder inspanning.

Het boek is af maar het project begint pas. Stop verkopen is veel meer dan alleen een boek. Het is een methode die je kunt gebruiken om je product te laten kopen door jouw klant.

Deze weken krijgen jullie steeds een deel te lezen uit mijn boek. Vind je het leuk het boek aan te schaffen? Kijk even in mijn webwinkel. Of laten we samen eens naar jouw agenda kijken?

Vandaag: Tijd, we hebben er nooit genoeg van.

Het gaat uit van het economisch principe dat 20% van de klanten zorgt voor 80% van de omzet en andersom. Dat model kan je ook op je inspanningen leggen die je doet voor projecten. Laten we ook eens naar je agenda kijken. Als je 20% van je tijd inzet voor zaken met een hoog rendement, heb je 80% van je tijd over voor andere zaken. Als je die 80% van je tijd inzet voor zaken met een hoog potentieel, kan je met 1% extra inspanning 4% rendement bereiken. Het is in feite een rendementversneller.

Ik ga uit van een 40-urige werkweek, verdeeld over 5 dagen van 8 uur. Daarbij gaat 20 % van je energie naar 80% van het rendement. 20% van 40 uur is 8 uur, wat betekent dat je per week een volle werkdag moet besteden aan 80% omzet. Wanneer je heel bewust 8 uur per week besteedt aan hoofdzaken, heb je 32 uur over hebt voor andere. Die 32 uur zijn 4 werkdagen. Realiseer je eens dat je 4 hele dagen beschikbaar hebt voor new business, strategie en contempleren. Je moet dan wel de keuze maken om 20% van je omzet te laten voor wat het is, met het gevaar dat je het kwijt raakt. Dat compenseer je waarschijnlijk weer ruimschoots door het realisereen van hoog rendement projecten.

Meer lezen, klik hier.

De ijsschots

Wed, 04 Jan 2023 22:15:07 GMT

Groenland, Nuuk

Het boek is af maar het project begint pas. Stop verkopen is veel meer dan alleen een boek. Het is een methode die je kunt gebruiken om je product te laten kopen door jouw klant.

De komende weken krijgen jullie steeds een deel te lezen uit mijn boek. Vind je het leuk het boek aan te schaffen? Kijk even in mijn webwinkel.

Vandaag: Het verhaal van de avond dat ik op een ijsschots klom

De hoofdstad Nuuk is een kleine, gesloten gemeenschap en het nieuws van die idiote Nederlander verspreidt zich sneller dan een virus. Bij terugkomst eten en drinken we wat in de biljartclub en gaan terug naar het hotel, downtown Nuuk. We besluiten nog één afzakkertje te nemen aan de overkant van de straat in Maxim’s Bar (“Wherever you go, don’t go to Maxim's Bar”). Even weg van de zakelijke perikelen en echt ontspannen. Het is een prachtig leven, maar je bent wel al die tijd met je werk bezig. Je staat al die tijd op standje ‘aan’. Dan is het fijn even niet aan de klant te hoeven denken.

Maar, zoals ik al zei, Nuuk is een kleine gemeenschap en iedereen kent elkaar. Echt anoniem ben je er nooit. Terwijl ik aan de bar zit, voel ik een zware grote hand op mijn schouder. Ik draai me om en kijk in het ronde gezicht van een Inuk, compleet met snor, kleine ogen en brede lach. Of ik die idioot ben die op een ijsschots staat, midden in de oceaan? Hoe ik het in mijn hoofd haal! Zo’n ijsschots kan elk moment, zonder waarschuwing omdraaien. Als een oliebol in de frituur. Als dat gebeurt en je komt in het koude water (min drie graden), heb je een heel kleine overlevingskans. Hij waarschuwt me dit nooit meer te doen en biedt me voor de schrik een biertje aan. Ik begrijp steeds minder van wat er om me heen gezegd wordt want het Engels maakt snel plaats voor de lokale taal van de Inuk. Daarbij worden de kaken niet van elkaar gehaald, waardoor veel klanken binnensmonds worden gemaakt. Tijd om me door het van de midzomer nachtelijke licht naar bed te begeven. Op de een of andere manier geeft het lichaam me geen signalen dat ik moet gaan slapen, maar als de gordijnen dicht zijn val ik in een diepe slaap.

Meer lezen, klik hier.

Wie wil jij zijn?

Tue, 27 Dec 2022 00:00:00 GMT

Welk voorbeeld heb jij?

Het boek is af maar het project begint pas. Stop verkopen is veel meer dan alleen een boek. Het een methode die je kunt gebruiken om je product te laten kopen door jouw klant.

De komende weken krijgen jullie steeds een deel te lezen uit mijn boek. Vind je het leuk het boek aan te schaffen? Kijk even in mijn webwinkel.

Vandaag: Wie wil jij zijn? Welke rol speel jij?

Iedereen heeft verschillende rollen in het leven. Je bent echtgeno(o)t(e), zoon/dochter, vader/moeder, collega, klasgeno(o)t(e), vriend(in), minna(a)r(es), teamgeno(o)t(e) en je bént je beroep. In mijn geval heb ik vaak de rol van verkoper. Dat is een rol die ik speel en dat moet ik zeker niet persoonlijk maken. Als verkoper speel je een rol en verkoop je iets waar je vanaf wil. Ik weet niet of je ooit iets hebt willen kopen of verkopen waar je een emotionele binding mee hebt? Doe het niet. Je bent te emotioneel betrokken en gaat het spel volledig verliezen, met het vervelende gevoel als gevolg dat je opbrengst te mager is. Zie verkopen als een spel dat je moet spelen. In dat spel kan je gebruik maken van verschillende speelkaarten en soms is het nodig om een joker in te zetten. Een goede leidinggevende of collega begrijpt dat en speelt de rol van joker wanneer dat nodig is. Niet om de ander af te vallen, niet om zijn/haar kennis te laten zien of om de hoogste aap op de apenrots te spelen, het gaat om het spel. Wees je ook bewust van jouw rol in dit spel. Een spelend kind is geen partij voor een senior. De hiërarchie in een spel moet duidelijk zijn en ik heb mijn rol telkens geprobeerd te accepteren . Mijn voorbeelden gaven mij steeds een richting om het spel volgens hun strategie te spelen. Ik heb goed naar ze gekeken, geprobeerd het beste er voor mij uit te halen om vervolgens mijn eigen stijl te ontwikkelen.

Inmiddels begeleid ik een aantal professionals in hun zoektocht naar de juiste strategie bij ingewikkelde commerciële trajecten. Dat werkt echter alleen als er een onderling respect bestaat waarbij kritische vragen niet uit de weg worden gegaan.

Bij het kiezen van de juiste coach is het belangrijk dat er een klik is tussen de twee, dat je elkaar gelooft en elkaar in je waarde laat. Geeft de coach aan wat hij met je wil bereiken en waar de grenzen van het traject ophouden, dan zal het ongetwijfeld een goede samenwerking zijn.

Hoed u echter voor de zogenaamde levenscoaches met de respectabele leeftijd van 24 jaar.

Meer lezen, klik hier.

Het belang van een goede coach

Wed, 21 Dec 2022 08:46:39 GMT

Wie de broek past, trekke hem aan

Het boek "Stop Verkopen" is af maar het project begint pas. "Stop verkopen" is een methode die je kunt gebruiken om jouw klant je product te laten kopen. De klant koopt uitgesteld vertrouwen en dat vertrouwen moet je verdienen. Hoe je dat doet?

De komende weken krijgen jullie steeds een deel te lezen uit mijn boek. Vind je het leuk het boek aan te schaffen? Kijk even in mijn webwinkel.

Vandaag: Wie de broek past, trekke hem aan. Over het belang van een goede coach, een goed voorbeeld

Onder licht protest verdwijnt de klant in de paskamer en komt er even later met een opgetogen blik weer uit. De pantalon zit als gegoten, net als de eerste trouwens. Wacht eens even, is dit niet de eerste?

“Dit is hem, deze neem ik.”

Gerard bedankt de klant, dat hij toch nog een keer de moeite heeft genomen. Ook vraagt hij nog of hij iets kan doen en verkoopt en passant nog enkele extra kledingstukken. Op mijn beurt bedank ik ook de klant en begeleid hem naar de kassa. Dit is de allereerste pantalon die ik hem gaf! Een lichte twijfel maakt zich van mij meester. Ze zullen toch niet omgewisseld zijn? Maar ik weet het zeker. Deze pantalon had hij als eerste aan. Een tevreden klant verlaat het pand en een verwarde verkoper blijft achter.

Gerard staat met een grote grijns op me te wachten.

“Leg me nou eens uit hoe je dat deed?”, vraag ik hem.

“Je hebt de goede keuze voor hem gemaakt, maar dat wilde hij niet aannemen van jou als groentje. De eerste broek was perfect voor hem, maar je bent gewoon te jong voor deze klant.”

Met mijn jeugdige overmoed en ongepaste trots was ik in mijn kuif gepikt. Waarom wilde hij niet van mij wilde aannemen dat ik gelijk had?

“Loop je nou nog steeds te mekkeren over die ene klant? Het gaat er toch om dát hij heeft gekocht? Laat toch gaan. Jouw tijd komt nog wel.”

“Jouw tijd komt nog wel, jouw tijd komt nog wel. Wat denken ze wel.” Ik ben dagenlang geirriteerd over dit incident.

Natuurlijk zeg je dat niet, maar denk je het alleen maar.

Gerard werd de coach die mij een belangrijke les leerde: Soms moet je even stoppen met verkopen.

Meer lezen, klik hier.

Woord vooraf

Tue, 13 Dec 2022 08:20:04 GMT

Stop Verkopen #0

Het boek is af maar het project begint pas. Stop verkopen is veel meer dan alleen een boek. Het is een methode die je kunt gebruiken om je product te laten kopen door jouw klant.

De komende weken krijgen jullie steeds een deel te lezen uit mijn boek. Vind je het leuk het boek aan te schaffen? Kijk even in mijn webwinkel.

Vandaag: het voorwoord

Het viel me op dat als mensen tijdens gesprekken in hun rol blijven, hun gedrag ook voorspelbaar wordt. Zakelijk heb ik ontelbare keren bij mensen aan tafel gezeten die hun deel van het spel aan het spelen waren, zonder dat ze het in de gaten hadden. Net als bij verkopers spuwt de school voor inkopers niet de meest creatieve geesten uit. Te vaak zag ik dat de inkoper te laat is, je niets te drinken aanbiedt, je tegen de zon in laat kijken, onduidelijk praat, je met stemverheffing probeert te intimideren en vooral bezig is te zeggen dat je aanbod te mager is. Ik heb me daardoor in het begin wel eens laten beïnvloeden, maar het houdt echt een keer op en denk dat ik inmiddels alle trucjes doorzie. Aan de andere kant heb ik ook de meest fantastische mensen meegemaakt, waarbij we gierend van het lachen in een hok zaten te onderhandelen.

De afgelopen 35 jaar heb ik rondgereisd in het circus van salesmanagers. In het begin deed ik een of meer regio’s in Nederland, later trad ik toe tot het zich internationaal verplaatsende leger van handelsreizigers. Deze bubbel verplaatst zich en over de hele wereld kom je dezelfde mensen tegen. De verhalen die ik heb opgeschreven komen deels uit eigen ervaring en zijn deels overgenomen van anderen. Ik vergat wie het precies waren, waar ze vandaan kwamen en wat ze deden. Veel verhalen hoor je op verschillende plekken van verschillende mensen. Sommige verhalen heb ik zo vaak verteld dat ik niet meer weet of ik ze zelf op deze manier heb meegemaakt of dat ze deels zijn ‘geleend’. Ik dank mijn medereizigers en mede-salesmanagers voor het delen van de verhalen in de talloze hotelbars, luchthavens en op de verschillende beurzen. Ik hoop jullie nog vaak tegen te komen.

De hoofdpersoon lijkt op mij. In veel gevallen ben ik de hoofdpersoon, maar vaak ook niet. Het gaat om de verhalen.

Dit boek is opgebouwd uit zes hoofdstukken, elk met een overkoepelend thema. Elk hoofdstuk heeft twee delen. Deel één is een verhaal uit de sales en in deel twee vind je de theorie van het thema verder uitgediept. Het thema ‘reizen’ komt in bijna alle verhalen terug. Reizen kun je fysiek doen, maar ook in je hoofd. Daar maak ik de mooiste reizen.

Meer lezen, klik hier.

Beste Matthijs

Tue, 29 Nov 2022 14:34:19 GMT

Geachte heer Van Nieuwkerk

Geachte heer van Nieuwkerk, of beste Matthijs,

Je zult je mij niet meer herinneren maar op mij heb je een onuitwisbare indruk gemaakt. Het was begin 2019 dat ik me opgaf voor de eerste Verhalen in de Hip in Deventer. Het idee was dat Deventernaren hun verhaal mochten vertellen in een volle kroeg, de Hip dus.

Belangstellenden mochten een verzoek indienen en in grote lijnen duidelijk maken hoe het verhaal zou gaan, in een strak schema van maximaal 6 minuten. De belangstelling voor deelname en bezoek was groot maar ik mocht meedoen.

Samen met Matthijs en Eus op het podium. Ik had me goed voorbereid op mijn ijsberg verhaal, had het een paar keer geoefend thuis en had de foto meegenomen ter bewijs. Samen met, ik denk een stuk of acht amateur verhalenvertellers zaten we vooraf toch een beetje zenuwachtig te zijn in een lege kroeg. De verwachtingen waren best hoog en bij mij zat de spanning op de stembanden. Een uurtje voordat de voorstelling zou beginnen kwam je binnen. Samen met Eus, maar die had nog lang niet de status die hij nu heeft. Iedereen kreeg een hand, een warm welkom en een bemoedigend woord. Met je charme pakte je iedereen in.

De middag verliep vlekkeloos. Jouw vakmanschap heeft hier een grote bijdrage aan gegeven. Man wat kan jij dat goed. Mijn bewondering werd alleen maar groter. Na afloop was er weer een kort woord voor (denk ik) de meesten van ons allen. Mensen die erbij zijn geweest spreken er nu nog over, die memorabele middag. Ik keek met veel bewondering tegen je op en met mij zovele anderen. Ik vond je snel, handig, charmant en zeer gedreven. Wat ik ook begreep is dat je in de periode van de uitzendingen van DWDD als een kluizenaar leefde en dat je de zomerperiode meer dan nodig had om bij te komen. Dat betekent dat je behoorlijk onder stress moet hebben gestaan, wat nu ruimschoots aan de oppervlakte is gekomen.

Wat doet dat toch, die stress. Ik heb het een paar keer meegemaakt dat ik te maken kreeg met een baas(je) in de stress. De emoties lopen hoog op en als er iets verkeerd gaat moet er iemand bloeden. Heel primair wordt dan de zwakste of meest vervelende uit de kudde geslachtofferd. Ik ben ook een paar keer de zwakste geweest die en plein publiek werd geofferd. Niet dat het goed te praten is maar ik was op dat moment de aangewezen persoon om te worden gecorrigeerd. Moest dat dan in het openbaar? Zeker! Een voorbeeld moest worden gesteld en dat werkt niet achter gesloten deuren. En wat doe je dan als ‘slachtoffer’? Freeze, Flee of Fight. Een manager in de stress zit in de aanvalsmodus en wil aanvallers om zich heen die met hem mee de barricades opgaan. Vechters waar je wat mee kan. Ik schoot in de freeze modus en er was niks meer met mij te beginnen. Wat heeft het met mij gedaan? Nadat ik van de schrik bekomen was, schudde ik een paar keer met mijn hoofd en ging weer door. Slachtofferhulp of een vertrouwenspersoon waren er nog niet. Het heeft mij uiteindelijk gesterkt maar ik heb er best veel last van gehad. Kan ik dan helemaal niks? Ben ik dan helemaal niks waard? En waar waren de omstanders mee bezig? Voornamelijk met het onder de radar blijven. De keren dat ik te maken kreeg met zo’n echte baas, zo’n grijze rug won uiteindelijk mijn respect het van de schaamte. Ze hadden nooit echt ongelijk.

Later werd ik weerbaarder en pareerde ik een aanval van een baas met een tegenaanval, waarbij ik erop lette op de bal en niet op de persoon te spelen. In plaats van dat ik mijn baan verloor, won ik respect. De aanvallen op mij werden milder en ik had het idee een goede secondant te zijn. Als ik met mijn oud werkgevers praat, geven ze toe dat ze niet altijd de meest leuke bazen zijn geweest maar het doel heiligde de middelen. Ze weten heel goed wat ze gedaan hebben en ze weten nu dat ze niet altijd de meest leuke persoon zijn geweest.

Wat ik zo lees van de verhalen van jou Matthijs, is dat jij ook zo’n gestresste alfa man was met de nodige issues. Je had veel voor je werk over en legde de lat voor je medewerkers net zo hoog. Iemand die verzaakt krijgt onderuit de zak. Waarschijnlijk heb jij jezelf ook vaak voor het hoofd geslagen over fouten die je zelf maakte.

Ik hoop dat je volgend jaar, als de storm is gaan liggen, weer terugkomt met een DWDD achtig programma. We hebben er met zijn allen van gesmuld en je bent hierin de koning. Zorg dan wel dat je voldoende sterke mensen in je management team verzamelt die je kunnen corrigeren als dat nodig is. Zorg voor een sterk team om je heen dat je aanvult in plaats van kopieert. Zorg voor balans. Ik kom graag met je meedenken over de samenstelling hiervan. We gaan aan de hand van een goede persoonsanalyse en teamtraining zorgen dat je met veel meer plezier en meer ontspannen een mooi product kan neerzetten.

Maar je zult deze blog waarschijnlijk niet lezen.

Je was mijn beste verkoper

Mon, 05 Sep 2022 14:51:28 GMT

Nieuwsbrief week 36

Even geleden sprak ik met een oud werkgever. Ik heb een paar jaar voor hem gewerkt en in die tijd heeft hij mij als eigenwijze twintiger regelmatig behoorlijk op de nek gezeten. Hij gunde mij in die tijd een baan in de verkoop omdat hij op basis van een kort gesprek een samenwerking wel zag zitten. Hij heeft me begeleid en ik mocht een tijdje in zijn omgeving “kleven”. Dat “kleven” aan mensen wordt nu vertaald als een coachingstraject. Zonder filters heeft hij me leren verkopen, me behoorlijk de waarheid gezegd en, ook ten overstaan van anderen, regelmatig de les gelezen. Kennelijk vond hij dat ik het nodig had en daar had hij achteraf gelijk aan. Hij pakte me aan wanneer hij vond dat ik het nodig had en als ik weer eens kwaad wegliep na een “motivational speech” wezen mijn collega’s mij erop dat hij niet aan iedereen zoveel aandacht gaf. Aan de andere kant heeft hij me ook vaak naar voren geschoven voor nieuwe projecten. Gek dat je je pas achteraf reliseert hoe bepalend deze periode is in je leven.

Ik sprak hem tijdens een borrel en was verrast hem weer te zien. Hij is nog steeds in een geweldige conditie en zag er niet uit als een hoogbejaarde. Wat een power straalt die man nog steeds uit. Omdat ik hem zo lang niet had gezien, ging ik ervan uit dat hij me niet meer kende maar dat had ik mis. Tussen alle andere gasten door kwam hij op me af met uitgestrekte hand:”Hey, hoe is het dan met jou? Je moet me even helpen met je naam”.
Nadat ik die had genoemd diepte hij zonder veel nadenken een groot aantal collega’s en anekdotes op uit die tijd. Van de meesten wist hij het een en ander te vertellen, een aantal ouderen is al overleden en een aantal jongere collega’s ziet hij nog wel eens. Ik complimenteerde hem met het feit dat zijn geheugen zo goed is en dat hij nog zoveel wist over een periode die toch al 30 jaar achter ons ligt. Ja, zei hij met zijn kenmerkende grote glimlach, maar jij was mijn beste verkoper! Ik antwoordde hem met: I bet you say that to all the girls. We keken elkaar met een blik van verstandhouding aan en ik realiseerde me waarom ik zoveel van hem heb geleerd in die tijd. Dit soort gesprekken, deze smalltalk, de blikken die elkaar met begrip kruisen en de brutaal uitdagende houding waarbij je direct sympathie voor elkaar voelt, dat zijn de momenten die er toe doen. Het moment dat je van elkaar weet waar je staat en hoe de pikorde is.

Vol interesse naar mijn leven vroeg hij hoe het met mij gaat?
Ik vertelde hem dat ik steeds vaker tot de conclusie kom dat ik steeds minder heb om over te klagen. De grote zaken waar ik niks aan kan veranderen, zoals het nieuws, de politiek en persoonlijke drama’s buiten mijn kleine kring, probeer ik ver genoeg van me af te houden zodat ze me niet persoonlijk raken. Ik heb veel fijne mensen om me heen, vier de feestjes, lach, zing, leef en het gaat gewoon goed.

En hoe gaat het zakelijk?
Ook hier heb ik steeds minder te klagen. Een interim opdracht geeft me een mooie uitdaging en houdt me de halve week goed bezig, de cursus “Stop verkopen” verkoopt lekker en het coachings deel van mijn onderneming heeft een mooi aandeel in mijn weekplanning. De agenda is goed gevuld voor de komende tijd en ik ben lekker aan het werk met veel verschillende projecten. “Gaaf man, en dat heb je allemaal bij mij geleerd!” Weer die alleszeggende grijns.

Na deze conversatie richten we ons allebei op andere gasten. Velen willen hem nog even de hand schudden en ik zie ook meer bekende gezichten die ik even wil spreken.

Bij thuiskomst gonst het nog een beetje na: je was mijn beste verkoper, je was mijn beste verkoper. Meende hij dat nou of is het gewoon iets wat hij tegen iedereen zegt? Eigenlijk maakt dat niet zoveel uit, ik neem het compliment maar aan. Je weet toch het nooit helemaal bij hem.

Week 23, het lukt niet

Thu, 09 Jun 2022 15:27:46 GMT

In deze blogs neem ik je mee in mijn eerste periode als zelfstandig salescoach.

Jongens wat heb ik een plezier in mijn nieuwe bestaan. Begin van dit jaar heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben voor mezelf begonnen als salescoach / commercieel bedrijfsadviseur. De doelstelling om 3 dagen werken en 4 dagen te golfen haal ik bij lange niet. De dagen tikken snel weg en aan het eind van de werkdag heb ik nog zoveel ideeën over. Nog even dit projectje, dat belletje, daar mijn gezicht laten zien, die post maken of gewoon saai boekhouden.

Ja, wat ben ik goed he…. Nou was het maar zo'n feest.

Wat ik er ook aan doe, het lukt niet. Ik krijg de klant niet over de streep. We hebben zeker 5 gesprekken gehad en in eerste instantie dacht ik een specialty te kunnen verkopen, iets waar de klant echt blij mee zou zijn en waarmee ik goede marge zou kunnen maken. In de loop van de gesprekken is het aanbod steeds meer veralgemeniseerd en zit ik in een ouderwetse me-too prijsdiscussie. (Waarbij het me-too gedeelte niks te maken heeft met een verstoorde seksuele machtsverhouding tussen mannen en vrouwen maar een discussie over een aanbod van 13 in een dozijn waarin ik mijn meerwaarde niet kan verdedigen.)

Ik ben vaker in deze val getrapt. Als account manager zorgde ik op deze momenten voor ruim gedocumenteerde rapporten vol sfeerverhalen, mogelijke processtappen en kansenbullshit. Meestal kwam ik er mee weg. Meestal.

“Cut the crap, show me the order!” beet een manager mij eens toe. Hij had me door en ik begreep hem. Kom me niet aan met de prettige sfeer, de goede voortgang en de juiste vibe. Het gaat om de order, heb je die binnen? Nee, die heb ik niet maar…

Soms lukt het gewoon niet en kan je het beste hulp zoeken bij een professional.

Als salescoach zal ik altijd vragen en blijven doorvragen: Welke afspraak heb je gemaakt, wat zijn je volgende stappen, waar in het proces zit je en wanneer schrijf je de order? Ik snap best dat je geen volledige controle over de klant kan uitoefenen. Als dat zo zou zijn zou het leven van een verkoper een stuk makkelijker zijn. Wat je wel kan beheersen, is het proces. En dat is precies waar ik je op leer sturen. Op je verkoopproces. Weet je wat je doet, heb je alles goed doordacht en heb je de juiste bagage? Welke stappen heb je ondernomen, welke zijn nu noodzakelijk en wanneer ga je die doen?

Uit onderzoek is gebleken dat 70% van de ondernemers moeite heeft met het vinden van de juiste klanten en dat maar liefst 45% van de ondernemers de klanten wel vindt maar er niet voldoende uithaalt. Hoe komt dat toch dat we, als we de klant hebben gevonden, ons product niet kunnen verkopen? Waarom durven we de juiste prijs niet te vragen? Waarom zijn we bang de order te verliezen?

Als je het weet, wil je het me dan alsjeblieft komen vertellen? Ik zal je er ruimhartig voor belonen.

Als je het niet weet, laat mij je de vragen stellen, je ontregelen, je aan het denken zetten en je een (niet ongewenste) schop onder je kont geven.

Wil je meer weten?

Binnenkort kom ik met meer informatie over de cursus:

“stop verkopen” die na zomer gaat beginnen of stuur me een reactie.

Met Boost Your Business op vakantie

Tue, 08 Mar 2022 16:02:39 GMT

Sinds begin dit jaar neem ik jullie regelmatig mee op mijn avontuur als zelfstandig ondernemer. Bij het Ondernemershuis in Deventer geef ik sales workshops.

“Ik zou niet weten waarom ik mij moet richten op die ene klant. Ik kan met mijn bedrijf iedereen helpen. Waarom zou ik kiezen? Ik discrimineer niet”.

Dit wordt een interessante middag dacht ik. Nadat de deelnemer de eerste dag van de training “ Boost Your Business ” had gevolgd, waar ze haar bedrijf heeft geanalyseerd op waarde en kosten, is het nu tijd de opbrengst te verhogen tijdens mijn workshop sales. Ze neemt deel aan de workshop Sales, als onderdeel van het programma “Boost Your Business”.

In dit programma van het Ondernemershuis ga ik samen met twee collega specialisten aan de slag met ondernemers die op vakantie willen.

Met Hans Lenderink bepaalt de ondernemer wat zijn* bedrijf zo speciaal maakt. Misschien heeft hij het gat in de markt al gevonden maar heeft hij het nog niet door? Hans gebruikt hiervoor het Business Model Canvas. Een handige tool die internationaal veel wordt gebruikt door gerenommeerde ondernemers. De deelnemer onderzoekt onder begeleiding van Hans de waardepropositie van zijn bedrijf.

Arjan Jongkind neemt de deelnemers in dagdeel twee mee in de wondere wereld van de financiën. Hij geeft tips en tricks om zo weinig mogelijk belasting te hoeven betalen. In de vier weken daarna diepen de ondernemers hun business model nog eens verder uit en maken ze een digitale pitch als huiswerk.

Op dagdeel drie geef ik de workshop sales, waarin de ondernemer gaat ontdekken dat verkopen eigenlijk heel erg leuk is, gevolgd door een vrijmibo met andere ondernemers in de kantine.

De workshop sluit aan op het punt waar de waardepropositie is bepaald, dat is het einde van de vorige workshop. Als je hebt geanalyseerd “wat” je verkoopt, is de vraag “hoe” je verkoopt en vooral “waarom” de klant bij jou moet kopen. Als de klant jouw product bij jou wil kopen, hoef je niet meer te verkopen. De cursist uit het voorbeeld moet het duidelijk hebben van haar persoonlijkheid en haar netwerk. De waardepropositie is haar duidelijk en het is haar ook duidelijk waarom klanten bij haar komen. Zij hoeft inderdaad niet meer te zoeken naar een netwerk, dat heeft ze van nature al opgebouwd en ze zit er midden in maar ze had het niet helemaal door. Ze is al een paar jaar als ondernemer onderweg en is vanuit een hobby situatie gegroeid naar succesvol coachend ondernemerschap.

Veel ondernemers hebben niet de luxe dat ze de verkoop propositie glashelder voor ogen hebben. Ze moeten keuzes maken over de specifieke product- en marktcombinatie (de PMC). Natuurlijk hebben de ondernemers de propositie voor zichzelf helder maar door er met anderen over te brainstormen wordt de communicatie scherper, duidelijker, helderder.

Een manier om de PMC helder te krijgen is de klant te personaliseren. We geven de klant een naam, een adres en een gezin, werk en hobby's. Mijn voorbeeld klant is Barry.

Hij is salesmanager, 45 jaar, getrouwd, heeft twee kinderen, gaat naar de sportschool en is hobby DJ. De meerwaarde die ik verkoop, verkoop ik aan Barry. Mijn PR en marketing richt ik aan Barry. Ik verkoop sales trainingen maar er is één probleem: Barry gaat nooit toegeven dat hij niet goed is in zijn vak, dus een salestraining heeft hij niet nodig. Wat hij wel nodig heeft is meer omzet om zijn budget te halen, daarmee krijgt hij zijn bonus aan het einde van het jaar en kan hij een nieuwe caravan kopen waarmee hij met zijn gezin jaren op vakantie kan. Waarom koopt een salesmanager een verkoopcursus bij mij?

Waarom schrijft een ondernemer zich in voor Boost your Business ?

Omdat hij op vakantie wil.

* De persoonsvorm is vaak mannelijk in dit blog. Dat is gedaan omdat elke keer “hij/zij” schrijven het ritme van schrijven en lezen verstoort. Een andere keer zal ik voor de vrouwelijke persoonsvorm kiezen, beloofd.

Blauw Geel

Sat, 26 Feb 2022 09:45:29 GMT

2014 Worldfood Exhibition Moscow

2014 Worldfood exhibition Moscow.

“Here you go, your new company tie”

“Better not wear this tie Maarten, we are in Russia”.

Ik begreep niet wat mijn Russische collega bedoelde. Deze stropdas heeft het wapen van paleis het Loo in Apeldoorn en dat leek me een leuke inhaker voor gesprekken. Wat kan er nou mis mee zijn? Is er een aversie tegen het koningshuis, tegen Nederland? Het bleek niet dat het wapen maar de kleuren het probleem waren. Ik had gekozen voor een frisse combi van blauw en groen. Dat bleken exact de kleuren van de Oekraïense vlag te zijn. We hebben die dagen de rode stropdassen gedragen.

September 2014, Rusland kondigt een importverbod af voor voedingsmiddelen vanuit West Europa, als reactie op de economische sancties die eerder werden ingesteld door Europa als reactie op de inname van de Krim door Rusland in februari van dat jaar. Een hoop oorzaak en en gevolg in één zin.

In september 2014 was ik aanwezig op de Worldfood exhibition in Moscow met het doel de markt te analyseren voor de verpakkingsproducent waar ik voor werkte. De verpakkingen die we maakten werden bijna exclusief verkocht aan de Europese voedselindustrie. Zie hier de link met de beurs, de World food Exhibition. De handel tussen Rusland en Europa, met name met Nederland was groeiend. Er werd veel voedsel naar Rusland geëxporteerd. Nederland is een belangrijke speler in de internationale voedselketen en als leverancier aan deze industrie, hoopte ik een graantje mee te kunnen pikken van de groeiende export van de artikelen die in onze verpakkingen zaten. Niets was minder waar. Door de onverwachte sancties die Rusland even voor de beurs instelde, was het Nederlandse paviljoen op de beurs een spookstad geworden. Het kwam erop neer dat alle import van voedsel uit Europe van de één op de andere dag verboden werd door de Russische autoriteiten. De Nederlandse stands waren wel bevolkt maar niet bevoorraad. Mensen mochten nog wel reizen maar voedsel, de handelswaar, werd geweerd aan de grens. Het gaf een vreemd beeld van lege schappen en zich vervelende zakenlui. Zoals het meestal in dit soort situaties gaat denk je in eerste instantie dat het een kortlopend probleem gaat worden maar het bleek langer te duren dan we toen hadden kunnen voorzien. Het Nederlandse paviljoen werd inmiddels door de Russische bezoeker gemeden en de beursdeelname was weggegooid geld.

Een rondje op de beurs leerde ons dat landen die niet in conflict stonden met Rusland garen sponnen bij de nieuwe situatie. Het werd bovenmatig druk in de Zuid-Amerikaanse, Afrikaanse en Aziatische paviljoens. Vooral de bedrijvigheid in de Chinese hoek was opvallend. De economische sancties voor Europa leken hier juist een gunstig effect te hebben.

Een jaar later, 2015 was ik opnieuw in Moscow en tot mijn verbazing zag ik diverse Europese merken in de schappen van de supermarkt staan, ondanks de importbeperkingen van voedsel. Bij navraag bleek dat de A-merken als Président en Heineken hun productie in Rusland hadden opgebouwd. Zo werd onder andere het Nederlandse biertje een product van Russische makelij. Andere goederen werden via slinkse omwegen ingevoerd. De geïmporteerde Nederlandse tomaten hadden ineens een Noord Afrikaanse origine en complete voedselfabrieken waren verplaatst van Europa naar Rusland. Belarus viel niet onder de importbeperkingen van Rusland en handel drijven tussen Europa en Belarus was toegestaan. In die tijd heb ik veel neutrale (onbedrukte) verpakkingen verkocht. Als het land van herkomst onduidelijk is op de verpakking geeft alleen de sticker een herkomst aan. Er is in die tijd meer voedsel uit Belarus naar Rusland geëxporteerd dan dat ze in jaren zouden kunnen produceren. Trekt u zelf uw conclusies.

Wanneer landen lijden onder een boycot zullen er altijd partijen zijn die zorgen voor een min of meer gelegaliseerde zijstroom aan artikelen. Hoewel de straffen voor het handelen in deze grijze goederenstroom per land hoog kunnen uitvallen, is de kans op grote winsten significant. Dat zie je in alle conflictsituaties. Smokkelaars heb je altijd en overal. Het vervelende is dat de smokkelwaar zelden bij de gewone man terecht komt. Het is altijd de vermogende elite die zich op deze manier verrijkt of verwent.

In dat jaar 2015 ontvouwde zich ook langzamerhand het masterplan: Rusland was te afhankelijk van voedselimport en moest zelfvoorzienend worden. De voedselverwerkende industrie werd in de periferie van Moscow opgebouwd, er werd geïnvesteerd in de visserij, de landbouw, de vleesindustrie en in Zuid Siberië (gematigd landklimaat) werd een groot tuinbouwgebied ontwikkeld. De kennis en de machinerie (machines en kassen) werd veelal in Europa ingekocht. Daar zat geen sanctiebeleid op. Als handelsland hebben we met gretigheid Rusland voorzien van alle nieuwste technologie en ze hebben er netjes voor betaald. Het geld kwam via Gazprom zo weer bij hen terug in de staatskas en het land werd in de afgelopen zeven jaar steeds meer zelfvoorzienend.

Nu is het 2022 en Rusland is opnieuw Oekraïne binnengevallen. De pavlov reactie van ons in het Westen is dat we sancties afkondigen tegen de agressor. Overigens ziet de agressor zichzelf zelden als dader maar eerder als slachtoffer van eerder aangedaan onrecht. Er is op dit moment geen alternatief voor economische sancties. Militair ingrijpen destabiliseert de hele wereld en kost veel slachtoffers. Rusland zijn gang laten gaan is ook geen optie, maar een sanctiebeleid heeft alleen maximaal zin bij maximale steun van de rest van de wereld. Die eensgezindheid is ver te zoeken. Italië wil geen verbod op de export van luxe goederen, België wil geen verbod op de verkoop van diamanten veel Nederlandse kwekers hebben grote moeite met een verbod op de export van bloemen. China doet helemaal niet mee en van Afrika en Zuid Amerika zijn de reacties verdeeld.

Inmiddels schieten wij hier in het Westen in onze oude kramp van angst voor oorlog en angst voor verlies. Energieprijzen rijzen de pan uit en er staan lange rijen voor de pompstations. Gelukkig hebben we genoeg WC papier. Ik verwacht dat we in de industrie een nieuwe ronde prijsverhogingen gaan krijgen, inkopers van bedrijven zullen aan toeleveranciers garanties van leveren vragen en leveranciers zullen strengere betalingseisen bij hun klanten neerleggen. Ik hoop dat het conflict snel zal stoppen. Elke dode aan welke kant van de linie dan ook, is er één te veel. Hoe het er de komende dagen, weken, maanden uit gaat zien weten we niet maar we weten zeker dat de onzekerheid nog lang niet weg is. Onze gedachten zijn bij de bevolking.

Ondertussen betrap ik me erop dat ik ook op zoek ben naar een zonbestemming in de meivakantie, mijzelf afvragend waar ik mee bezig ben.

Salescoaching Week 7

Fri, 18 Feb 2022 09:39:07 GMT

Weer op reis!

In deze blogs neem ik je mee in mijn eerste periode als zelfstandig salescoach.

Hiep hiep hoera, de wereld gaat weer open. De eerste zakelijke trip binnen Europa is een feit. Parijs was de bestemming. Aan de ene kant is het fijn weer in die bubbel van zakelijke reizigers terug te keren, aan de andere kant was het wel weer heel erg schakelen. Op de dag van het vertrek had ik gewoon de zenuwen, reisstress. Heb ik alles, ben ik op tijd, is alles goed voorbereid, hoe zal het gaan? Om er halverwege Parijs achter te komen dat de oplader van de computer nog op mijn bureau ligt. Maar al snel voelt het als vanouds. Ik rij mee met mijn opdrachtgever en we nemen de bekende weg in Nederland, ondergaan de file bij Antwerpen, drinken koffie bij Aire de Phalempin, vervelen we ons in het saaie Noord Frankrijk, krijgen we opnieuw file op de périphérique, moeten we zoeken naar het hotel om vervolgens te verzuchten dat het toch wel weer heel fijn is onderweg te zijn. De restaurants zijn vol, het eten heerlijk en de wijn Frans. De nacht is door het lawaai op straat onrustig en warm omdat de verwarming niet uit kan. Ik was het even vergeten maar dit hoort er allemaal bij.

Op dag twee gaat het gesprek met de klant voorspoedig en nieuwe opdrachten met bijbehorende verre reizen zitten inmiddels in de pijplijn. Op de terugweg naar huis zit ik in de overvolle Thalys en kan de rust niet vinden. Het verkoopgesprek en de vele prikkels onderweg maken me onrustig, de koptelefoon met muziek remt de adrenaline.

De volgende dag wederom fysieke ontmoetingen, maar nu in Deventer. Het project Boost Your Business van Het Ondernemershuis heeft meer aandacht nodig. Hoe krijgen we dit mooie product beter onder de aandacht. BYB biedt een volledige maand extra focus op waarde, kosten en opbrengst van je bedrijf. De reacties van oud deelnemers zijn heel positief en een aantal ondernemers heeft daadwerkelijk grote stappen gezet met hun bedrijf. Alleen valt de exposure tegen. Instagram en LinkedIn worden de speerpunten van de acties. Heel erg leerzaam om te zien hoe jonge ondernemende mensen omgaan met social media. De tone of voice wordt direct omgezet naar versie 2022. Daarna volgde nog een interessante inspiratiesessie in het Startup Café Deventer waar ons een inkijkje werd gegund in een succesvol IT bedrijf uit de regio.

Deze week stond in het teken van prikkels, prikkels, prikkels. De komende maanden zal het niet anders zijn. We gaan elkaar weer vaker zien, handen schudden, koffie drinken, diners gebruiken en aftoppen met bier. De grote uitdaging wordt om dit allemaal een beetje te managen. Hoe ga ik al die feestjes, afspraken, uitdagingen, vergaderingen in mijn agenda proppen?

Dat is een mooi bruggetje naar mijn boek. Zoals je wellicht weet, smeer ik mijn boekrelease uit over 6 hoofdstukken en bied ik ze aan in mijn webshop . Hoofdstuk 1 en 2 staan inmiddels online. Elk hoofdstuk bevat een verkoopverhaal en een verkoop theorie.

Het thema van H2 is “luiheid”. Wij verkopers hebben de naam lui te zijn en laten we dat vooroordeel vooral bevestigen. Zolang luiheid betekent dat je heel efficiënt met je tijd omgaat, is luiheid de oude naam voor wat we nu mindfulness noemen. In dit hoofdstuk heb ik de 20-80regel een paar stappen verder gebracht. Als 20% van je klanten 80% van je omzet genereert, moet je je afvragen hoe je met die 80% klanten voor 20% omzet omgaat?

Het verhaal van dit hoofdstuk gaat over een van mijn zakentrips naar Groenland en hoe ik op die ijsschots terecht kwam.

Als je mijn boek per hoofdstuk koopt, betaal je voor het aantal woorden dat je krijgt. De prijs is €0,001 per 10 woorden. Een hoofdstuk gaat vervolgens tussen de €2,50 en €5,- kosten.

Het boek zal 6 delen krijgen.

De voorpublicatie kan je kopen voor €30,-. Je krijgt hiervoor alle delen digitaal downloadbaar en een gedrukt exemplaar per post.

Daarna gaat het boek € 35,- gaan kosten exclusief verzendkosten.

Wil je regelmatig op de hoogte gehouden worden, schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief. Stuur een mail naar

verkoop@maartenwolsing.nl

Workation

Tue, 08 Feb 2022 14:02:39 GMT

Hollandse luchten en een uitgestelde introductie

Workation

Deze keer komt de schrijvelarij vanuit een workation locatie in Midden Nederland. Het werkt inspirerend om vanuit een andere locatie de dagelijkse werkzaamheden te doen en na het werk gelijk op vakantie te zijn. Nu het intensieve reizen definitief achter de rug is, zal ik mijn prikkels op een andere manier opzoeken.

De eerste weken zzp zitten erop en het begint langzamerhand te wennen. De nieuwe status voelt goed. De vanzelfsprekendheid van ingesleten vaste patronen zijn ingewisseld voor meer ruimte en vrijheid. Het enige wat wel zeer deed was dat de leasebak die ik met zorg had uitgekozen moest worden ingeleverd. Met de youngtimer die ervoor in de plaats kwam heb ik in de afgelopen 6 weken een gewenningsproces moeten ondergaan vanwege een lege accu, een motorstoring en dure benzine. Maar hij is wel van mij!

Vol enthousiasme ben ik elke dag bezig mijn opdrachtgevers te geven waar ze me voor betalen: meer verkoop. Het is een grote uitdaging om dit binnen de tijd uit te voeren die daarvoor staat gepland om vervolgens genoeg tijd over te houden voor het ontwikkelen van nieuwe producten, het zoeken naar nieuwe opdrachten, het bijwonen van netwerkbijeenkomsten, het schrijven van blogjes, het doen van administratie en voltooien van mijn boek. Ik wilde meer prikkels en zal ze krijgen ook.

Om met dat boek door te gaan: dank jullie wel voor de positieve reacties op mijn vorige blog/nieuwsbrief. Voor degene die dit gemist heeft een korte update.

Ik ben bezig met het in eigen beheer uitgeven van mijn boek: “Stop Verkopen”. Iedereen uit de schrijverswereld gaf me vergelijkbare feedback: “Je schrijft leuke stukkies maar van een boek ga je niet rijk worden. Het zal je hooguit helpen je bedrijf op de kaart te zetten.” Als dat het geval is, betekent het dat ik misschien een paar honderd boeken verkoop met een paar euro netto opbrengst na aftrek van kosten. Groter zal het niet worden. Mijn boek is zeer hoogstwaarschijnlijk geen potentiële bestseller en zal bij het grote publiek een marginaal bestaan hebben. Het onderwerp, sales, is hiervoor te specialistisch en de nichemarkt, de lezende salesmanager, is te klein.

Daarom:

1- Het boek ga ik in eigen beheer uitgeven

2- De lancering gaat per hoofdstuk

3- Zes hoofdstukken

4- Zes keer rumoer maak rondom mijn boek

5- Optimale aandacht voor mijn boek

6- Verkeer op mijn website, wat goed is voor de SEO

De gedachte hierachter is dat elk product een PLC heeft, dat is een Product Life Cycle of een levenscyclus. Een voorbeeld PLC grafiek staat in de begeleidende foto hierboven afgebeeld. Elk product gaat een levensfase door en de uitdaging is om die levensfase zo lang mogelijk te maken om uiteindelijk zo veel mogelijk van je product te verkopen.

Een korte uitleg

Door mijn boek in fases uit te geven verleng ik de introductiefase van het product. Wanneer de levensduur van het product in de markt langer wordt, komt dat de verkoop ten goede. Hoe langer de PLC, hoe meer verkoop. Om te voorkomen dat de PLC in de dalende lijn terecht komt, moet er een innovatie plaatsvinden. Dat kan zijn een productinnovatie of een marktinnovatie. Beide ga ik realiseren door in stoffige zaaltjes seminars (productinnovatie) te geven en zo tegen een extra vergoeding uitleg te geven over wat er in dat boek staat zodat de niet-lezer (marktinnovatie) het boek ongelezen in de kast kan zetten.

Het eerste hoofdstuk staat inmiddels te koop in mijn webshop en de volgende releases zijn gepland om de drie weken.

Als je mijn boek per hoofdstuk koopt, betaal je voor het aantal woorden dat je krijgt. De prijs is €0,001 per 10 woorden. Een hoofdstuk gaat vervolgens tussen de €2,50 en €5,- kosten.

Het boek zal 6 hoofdstukken krijgen.

De voorpublicatie kan je kopen voor €30,-. Je krijgt hiervoor alle delen digitaal downloadbaar en een gedrukt exemplaar per post.

Daarna gaat het boek € 35,- gaan kosten exclusief verzendkosten.

Wil je regelmatig op de hoogte gehouden worden, schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief. Stuur een mail naar

verkoop@maartenwolsing.nl

Boekennieuws

Wed, 02 Feb 2022 14:41:29 GMT

niewsbrief #4

Vier jaar geleden liet ik mezelf ontvallen dat ik een boek ging schrijven. Via een vriendin had ik een adres gekregen waar je in een week op Ibiza een boek schrijft. Dat bleek in de praktijk toch wat anders maar het zaadje was gepland en ik zou een boek gaan schrijven. Ik benaderde de schrijfcoach die de retraite organiseert en na een intake gesprek werd ik toegelaten.

Een half jaar later zaten we met zijn vijven in een prachtig resort aan de schrijftafel. Ik was de enige man en genoot van de aandacht die je in zo’n positie krijgt. Een beetje naïef maar gewillig liet ik de publiciteitsmachine van de coach over me heenkomen en al snel was bekend dat er een boek ging uitkomen van mijn hand.

Maar dan… dan moet het nog gemaakt worden. Belofte maakt schuld.

Van het Spaanse eiland nam ik een concept mee van een boekstructuur en een omslagontwerp: “Get the f**cking order” was de werktitel. Na heel veel schrijven en nog veel meer schrappen had ik een boek klaar, wat ik aan een aantal mensen heb laten lezen. De proeflezers zaten buiten mijn comfortzone om een eerlijke response te krijgen. En die was niet mals. Ze snapten er niks van. Het boek was een mengelmoes van onderwerpen. Ook de uitgever hield zich na een enthousiaste start vervaarlijk op de vlakte. Na een afkoelperiode en nogmaals het manuscript te hebben gelezen heb ik alles gedelete.

De volgende werktitel kwam: “sales is Rock & Roll”. Een bundel verhalen van muziek, reizen verkoop. Leuk concept maar ook dat is onder de delete knop verdwenen. “Spuug ze in de bek” kwam en verdween op dezelfde manier.

Nu roep ik al een jaar lang dat ik 2-2-22 een mooie datum vind om mijn boek uit te geven en hier komt het:

Het boek is inmiddels opnieuw geschreven en mijn creatieve ballonnetje heb ik hiermee laten leeglopen. Het boek hoeft eigenlijk niet uitgegeven te worden. Het maken was belangrijker dan het publiceren merk ik.

Omdat een aantal mensen mij regelmatig aan mijn jas trekken over dat boek en omdat 2-2-22 er is, moet het er nu maar van komen. Maar dan wel op een iets andere manier.

Wat gebeurt er met de meeste boeken? Die staan half gelezen in de kast en dat is jammer maar een realiteit. Om te voorkomen dat je te snel lezersmoe wordt, ga ik het boek in hoofdstukken uitbrengen. Het boek beschrijft een aantal verkoopverhalen en daarnaast vertel ik veel onzin over die verdachte verkooptechnieken. Veel verhalen lijken autobiografisch maar in de meeste gevallen is het verhaal mooier dan mijn werkelijkheid. Het boek ga ik publiceren in hapklare brokjes van 1 hoofdstuk per keer.

Die hoofdstukken zal ik de komende maanden per stuk als PDF te koop aanbieden in mijn webshop . Je gaat betalen voor het aantal woorden wat je krijgt, dat vind ik wel zo fair.

De prijs van een hoofdstuk is €0,001 per 10 woorden. Een hoofdstuk gaat je tussen de €2,50 en €5,- kosten.

Het boek zal 6 hoofdstukken krijgen.

Als je alle 6 de hoofdstukken online koopt (maximaal € 30,-), krijg je na publicatie van het laatste hoofdstuk een gedrukte versie thuisgestuurd met een handtekening van de auteur.

Of je koopt de voorpublicatie voor €30,-. Dan krijg je automatisch alle delen digitaal opgestuurd, gevolg door een gedrukt exemplaar per post.

Als alles is gepubliceerd gaat het definitieve boek € 35,- kosten.

Goede deal toch?

Ga hier naar mijn webshop.

Wil je regelmatig op de hoogte gehouden worden, schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief. Stuur een mail naar

verkoop@maartenwolsing.nl

Ik ben de beste

Tue, 25 Jan 2022 13:37:43 GMT

Nieuwsbrief #3

Met een lichte hoofdpijn en traag in de botten beweeg ik me door het doolhof van het hotel op zoek naar het ontbijtbuffet. De lange reis gisteren per trein, vliegtuig, huurauto in combinatie met te weinig water drinken zit in mijn benen.

Na het ontbijt, kakken, tandenpoetsen en de koffer sluiten kijk ik in de spiegel realiseer ik me dat het niet beter wordt dan dit. We zullen het hiermee moeten doen. De laatste check in de dagtas: papieren, computer, calculator en weggevertjes? Het hotel doolhof weer in, de nacht afrekenen, de huurauto uit de te kleine garage wurmen, de navigatie instellen en op zoek naar de zonnebril. De ochtendzon doet pijn aan de ogen. Na de nodige filestress op zoek naar de bezoekersparkeerplaats, de ingang in, aanmelden bij de receptie, doorverwezen worden naar de wachtkamer en binnengehaald worden door de inkoper voor het gesprek.

Dit is jaren mijn routine geweest op weg naar klantgesprekken. Vaak was ik meer dan een dag onderweg voordat de hand geschud kon worden. Er ging veel energie zitten in alleen maar bij de klant komen. Aan de andere kant gaf de reis ook veel tijd om nog eens na te denken over de te volgen verkoopstrategie, de aantekeningen nog eens te checken, de gesprekstechniek te kiezen en de bedrijfspresentatie opnieuw voor te bereiden. Elke keer is het verkoopgesprek een soort sollicitatiegesprek. Heb ik me goed voorbereid, heb ik alles op een rijtje, ben ik scherp genoeg en ga ik de order binnenhalen?

Bij goed resultaat sluit je af met een winnaarsgevoel en loop je ingehouden juichend de deur uit maar ook verliespartijen horen bij de wedstrijd. Op de terugweg laat je de film nog eens in je hoofd lopen. Heb ik alles eruit gehaald, welke verrassingen kwam ik tegen, heb ik goed geanticipeerd op de omstandigheden en waar heb ik misschien iets laten liggen?

In alle gevallen komt de volgende vraag: hoe vertel ik het mijn baas? Delen we de euforie, of spelen we de coole professional? Vooral wanneer je thuiskomt met een onverwacht resultaat, heb je wat uit te leggen. Dat kan zijn dat de order veel groter is uitgevallen maar dat je met de prijs hebt moeten spelen, of je staat met lege handen.

Niet zo heel lang geleden had ik weer zo’n gesprek, maar nu online. Er werd onderhandeld op het scherpst van de snede en de belangen waren groot. Alleen, nu was ik niet scherp. Ik miste de focus en verloor bijna het initiatief. De lange reis die ik in het verleden maakte, is gereduceerd tot 4 meter van mijn slaapkamer tot mijn werkkamer. De mentale voorbereidingstijd is gereduceerd van een dag naar 2 minuten. Het was zeker niet de eerste keer dat ik online moest onderhandelen, maar deze keer was het anders: ondanks mijn overhemd en jasje, kreeg ik mezelf niet scherp. Bij een bezoek heb je hier en daar momenten dat je je nog kunt oppeppen. Even de jas ophangen, wachten op de koffie en het “praatje pot” zorgen dan wel voor de focus. Deze keer lukte het niet: mijn geheugen leek blubber, ik kon me niet op het Engels concentreren en de inkoper stelde onverwachte vragen. We zijn er niet uitgekomen.

Het maximale resultaat was de schade van dit gesprek beperken en tijd kopen voor een hernieuwde voorbereiding.

Voor dit soort situaties en andere twijfeldagen heb ik een pen besteld met opdruk:

“IK BEN DE BESTE!”

Vanaf nu te koop in mijn webshop

Binnenkort komt de eerste officiele nieuwsbrief.

Wil je die ook ontvangen, mail dan naar :

verkoop@maartenwolsing.nl

ovv “nieuwsbrief”

"Ik ben de beste"

Fri, 14 Jan 2022 16:53:16 GMT

Nieuwsbrief#2

Beste lezeres, lezer,

Nou heb ik wel eens vaker een blogje gemaakt maar die van vorige week versloeg al mijn like-records. Door de vele positieve reacties zat ik te gloeien achter mijn computer. In mijn tweede week ZZP heb ik veel kopjes koffie gedaan. Zowel virtueel als on site. De koffiegesprekken gingen over hoe het weekend was, naar hoe ziet het verdienmodel van jouw bedrijf eruit, naar hoe start ik mijn eigen bedrijf en naar wat kan ik nou eigenlijk? (Heel erg aansprekend) Iedereen heeft verhalen van hoop, succes en van dromen. Van hard werken, keihard op je bek gaan en weer door.

Eén van de lezers benaderde mij en we spraken via Zoom. Hij was getriggerd door de term: “het ouderwetse handwerk” en had het blogje voorgelezen aan zijn verkoop-collega’s. Hij vertelde zijn verhaal over zijn muzikale avonturen als jong volwassene, over zijn overstap naar sales, over ouder worden en over de nieuwe collega’s die in een andere wereld lijken te leven.

Een goede vriendin vertelde me haar verhaal dat ze na 30 jaar bij een werkgever werd weg gereorganiseerd. Ook zij pakte de draad op, liet zich omscholen en is als ZZP-er gelukkig met de opdrachten die ze krijgt.

De gesprekken gaven me waardevolle tips, adviezen en geruststellingen.

“Ga vooral door met wat je doet, dan lukt het wel.” Dat deed me denken aan een tip die ik een tijd geleden al kreeg aan de vooravond van een belangrijk verkoopgesprek: “Volg je onderbuikgevoel, dat heeft je gebracht waar je nu bent en zal je ook nu verder helpen.”

Met mijn kennis van het verkoopproces en met mijn rugzak vol internationale ervaring moet het een eitje zijn nieuwe opdrachten binnen te roeien. Ik heb met lastige inkopers om tafel gezeten in de moeilijkste omstandigheden. In deze een klein bedompt kantoor midden in Azië zonder airco mét een darminfectie werden alle inkoopregisters open gezet. Alleen, toen werkte ik nog voor een baas en verkocht ik een product. Nu werk ik voor mezelf en gaat het om mijn dienst.

Ik ben lang bezig met het definiëren hiervan. Wat verkoop ik nou eigenlijk?

Met het Business Model Canvas ben lang ik aan het stoeien geweest en heb gezocht naar de waardepropositie. Mijn coach werd horendol van mijn besluiteloosheid en gaf het min of meer op. Talloze seminars heb ik inmiddels gevolgd, boeken verslonden (meestal tot de helft), eindeloze gesprekken zijn gevoerd en ik ben eruit: "Resultaatgerichte salescoach" wordt mijn slogan.

Was dat nou zo moeilijk zou u misschien denken? Het antwoord is ja, het was verschrikkelijk moeilijk dit te bedenken. Maar hij staat. Op naar de volgende uitdaging: Wie gaat geloven dat ik goed ben in wat ik doe? Ik weet zelf best dat ik een vakman ben, maar om dat nou over mezelf te zeggen…. Aan de andere kant moet het ook geen valse bescheidenheid worden.

Als het bedrijf eenmaal loopt zal iedereen zeggen: zie je nou wel? Maar tot het zover is moet ik vooral eerst mezelf overtuigen dat het inderdaad klopt wat er staat: Resultaatgerichte salescoach.

Aan de andere kant hou ik ook van die onzekerheid die dit project geeft.

Ik moet van binnen stiekem lachen als ik eraan denk dat het allemaal kan mislukken: een verkoop advieskantoor wat niet van de grond komt omdat het niet goed wordt verkocht. Dat is ook wel weer een goede grap.

Met die gedachte sluit ik vandaag af. Beste lezer, de week zit erop, het is vrijdagmiddag 14 januari 2022, zes uur. Het is weekend, tijd voor een drankje en een hapje.

Ik ga je snel verder op de hoogte houden van mijn ondernemerschap via mijn blogpagina. Wil je niks missen, schrijf je dan ook in voor de nieuwsbrief. Mail hiervoor naar :

verkoop@maartenwolsing.nl

ovv “nieuwsbrief”

Ps: heeft iemand van jullie misschien een idee voor een leuk relatiegeschenk?

Ik kom niet verder dan een pen met opdruk: ”Ik ben de beste” als motivational message voor de gebruiker.

Het ouderwetse Handwerk

Sun, 09 Jan 2022 14:51:09 GMT

Nieuwsbrief Maarten Wolsing #1

Vorige week sprak ik met een bevriende salesmanager en ik vroeg hem hoe het komt dat hij zo succesvol is.

Hij noemde het: “het ouderwetse commerciële handwerk”. Dat betekent relaties, kopjes koffie, handen schudden, luisteren, diners, offertes en doen wat je belooft.

Vanaf mijn eerste baan in de verkoop heb ik me afgevraagd wat mensen triggert om een aankoop wel of niet te doen. Door te lezen over hoe de mens in elkaar steekt, over verkooptechnieken en over organisatievormen, kwam ik meer te weten over de theoretische achtergrond maar die gaf me onvoldoende houvast. De grootste inspiratie kreeg ik door te kijken naar en praten met succesvolle collega’s, concurrenten en leidinggevenden.

Veel managers zijn hoogopgeleid en zien het verkoopproces als een Excel file. Middels een protocol wordt een schijnbare voorspelbaarheid gecreëerd. Ze zijn vanuit hun theoretische opleiding vaak snel op een managementpositie terecht gekomen en hebben hierdoor een belangrijke stap overgeslagen in hun commerciële ontwikkeling. Ze zijn prima in staat een team aan te sturen maar zijn geen verkoop-expert.

De meest succesvolle salesmanagers daarentegen, weten dat verkoop mensenwerk is. Sales is een vaardigheid die je het best kunt leren van succesvolle experts die, net als jij, met vallen en opstaan groot worden.

Na 10.000+ uur B2B internationale sales manager, mag ik mezelf expert noemen en omdat ik in de afgelopen 25 jaar elk jaar meer verkocht dan het voorgaande jaar, mag ik mezelf succesvol noemen.

Deze verkoopkennis ga ik delen met de volgende generatie salesmanagers.

Tijdens de pandemie heb ik me opnieuw verdiept in mensen: hoe leren we, hoe gebruiken we onze talenten om onze doelen te bereiken en waarom maken we welke keuzes? Ik heb veel vrije dagen opgenomen voor het volgen van de TMA opleiding, het volgen van seminars, het geven van sales-trainingen en -workshops en het begeleiden van ondernemers in hun commerciële proces. Afgelopen najaar heb ik de knoop doorgehakt: ik ga mij helemaal inzetten voor mijn eigen bedrijf.

Vorige week, 1 januari 2022 ben ik volledig voor mezelf begonnen, ben ik uit de gouden kooi gestapt en heb de sprong gewaagd.

Mijn bedrijf heet “Maarten Wolsing Salescoach”.

Hier leer je hoe je vanuit jouw talenten, jouw verkoopvaardigheden nog meer resultaatgericht in kunt zetten:

B2B sales coaching,

B2B sales training / workshops en

B2B Interim sales.

Mijn bedrijf richt zich op professionals die meer uit hun commerciële proces willen halen.
Wil je persoonlijk gecoacht worden, dan kijken we eerst naar jouw talenten middels een TMA analyse, waarna we jouw vaardigheden gaan verbeteren.
Wil je dat je team beter gaat verkopen, dan zijn trainingen en workshops het beste middel. We kunnen inzoomen op bijvoorbeeld export, pitchen of afsluiten. Ook kunnen we de groep analyseren om te kijken waar de mogelijkheden liggen binnen het team en hoe beter samen te werken.
Heb je gewoon even geen tijd om een product in de markt te zetten, dan kan ik dat voor je doen via interim sales . Het voordeel is dat je ook over mijn schouder mag meekijken en dat je het op een gegeven moment overneemt.

De eerste week als zelfstandige zit er inmiddels op en het voelt goed. Ik ben aan het werk geweest voor opdrachtgevers, heb mensen bestookt met nieuwe plannen, heb offertes gemaakt, zit in het weekend te administratie te doen (want ik heb een doordeweekse middag vrijgemaakt omdat de zon scheen) en heb mijn eerste online kick-off gehad, inclusief cocktails en bingo.

In de komende tijd ga ik je op de hoogte houden van mijn ondernemerschap via deze blogpagina, maar wil je niks missen, schrijf je dan in voor de nieuwsbrief. Mail hiervoor naar : verkoop@maartenwolsing.nl ovv “nieuwsbrief”

Wat kan er wél?

Tue, 16 Nov 2021 08:55:55 GMT

Wanner zien we elkaar weer?

In mijn vrije tijd maak ik graag muziek. In de band “The Full Circle” ben ik de tweede gitarist/zanger en we spelen liedjes van oa The Eagles, Byrds, Crosby, Stills, Nash and Young. Voor velen muziek uit het verleden. We houden van muziek maken, vermaken graag mensen en het is een stel fantastische kerels, waarbij ik blij ben dat ik met ze mee mag doen.

De agenda voor november en december 2021 was goed gevuld. Er stonden leuke optredens in bekende en onbekende zalen, toen daar ineens weer de sluiting van de horeca was. Opnieuw werden de evenementen afgelast. De agenda voor feestmaand december is weer bijna leeg.

Dit is niet de eerste keer dat ons dit overkwam. Ineens maakten we weer geen muziek. De hobby viel stil. Maar we willen graag iets te doen hebben, dus hebben zanger Ton en ik “Verhalen en muziek” bedacht. In De Fermerie in Deventer hebben we flexibele plaatsen en kunnen de zaal inrichten naar wat mogelijk is. Eén keer per maand op zondagmiddag pakken we onze instrumenten en maken we er een voorstelling. Muzikale verhalen van onszelf en van vrienden wisselen we af met liedjes die bij het verhaal horen. Het publiek zit. De eerste keer was op 3 juni 2020 en we zijn inmiddels aan de zesde toe. Zeker 5x moest het worden uitgesteld, bijgesteld of afgemeld. Af en toe om gek van te worden.

Regelmatig zien we op die muzikale verhalenmiddagen dezelfde mensen terugkeren en inmiddels hebben we voldoende aan een Facebook post om de zaal “vol” te krijgen. Dat is het grootste compliment, wat je als organisator kunt krijgen. Mensen die terugkomen.

Altijd is het heel leuk, zelfs als de muzikant niet de beste verteller blijkt te zijn of het verhaal niet goed overkomt. Wat echter voor de één een slecht verhaal is, is voor de ander een emotioneel moment. Door de tijdslimiet duurt elk onderdeel maximaal een kwartier en de totale speeltijd is 2 x 45 minuten. Alles is live, dat geeft een mooie spanning.

Ik realiseer me heel goed dat dit concept geen verdienmodel is voor de professionele artiest maar op ons niveau doen we wat we heel graag doen: muziek maken voor echte mensen. Een sporter wil graag sporten, een muzikant… etc. Inmiddels hebben we er zoveel plezier in dat we overwegen dit naast onze reguliere optredens vol te houden, hopelijk met volle zalen zonder allerlei beperkingen.

We leven in een ingewikkelde tijd, waar iedereen ergens iets van lijkt te vinden. Mijn energie wil ik inzetten voor de dingen waar ik blij van word.

Wat kan er wél, hoe blijft het leuk en hoe kunnen we elkaar weer ontmoeten?

Lieve Sarina

Mon, 05 Jul 2021 19:14:19 GMT

Dat zal ze leren!

Lieve Sarina,

Wil jij het misschien eens proberen?

Dat klasje verwende meneren?

Niet nog eens een flop

De mannen zijn op

Wil jij dan nu snel reageren?

Het is nu voor jou hoogseizoen

Maar jij moet het toch maar gaan doen

Dat divagedrag

Maakt jou niet van slag

En wij worden weer kampioen.

Bij Koning en het defilé

Fluister je Lex dit idee

“Je hebt het toch druk

Maak mij, what the fuck

Gelijk maar de vrouw’lijk’ premier”.

Een fan (xxx)

Frank Bedank

Mon, 28 Jun 2021 18:44:33 GMT

De dag na de uitschakeling

Met kromme tenen hebben we zitten kijken. Je hebt er echt helemaal niks van gebakken he. Ja natuurlijk, groepswinnaar in de poulefase. Maar gelukkig houdt het op. We hoeven niet meer bij elkaar te kruipen en het gezellig te maken in te kleine ruimtes.

Beste Frank, ik wil je van harte bedanken voor de uitschakeling gisteren. Ik ben mensenmassa’s in de afgelopen 1,5 jaar volledig ontwend en raak al overprikkeld als ik die volle terrassen zie. Met weerzin kijk ik naar de TV hoe de bezoekers in een volgepakt stadion in de blessuretijd van de pandemie een delta variant corona oppikken. De overgrote meerderheid is immers nog niet gevaccineerd.

Dank je wel dat je ervoor hebt gezorgd dat ons meer ellende bespaard blijft. Dat we ons ook niet meer aan jullie spel ergeren en het oeverloze gelul van analisten hoeven aan te horen. Het was niet om aan te zien. Dit verlies is pure winst.

Max Verstappen wordt wereldkampioen, Dafne Schippers gaat een Olympisch record lopen en Matthieu vd Poel wint de gele trui in de tour. De oranje vlaggetjes kunnen blijven hangen.

Maar nu komt jouw allergrootste grap van dit EK. Op de vraag wat je nu gaat doen heb je geantwoord dat je gaat nadenken over je toekomst. De grap zit het echt in het woordje nadenken. Toen ik het gisteren hoorde viel ik van mijn stoel en ik heb nog steeds buikpijn van het lachen. Frank, je hebt minimaal de schijn tegen. Doe het niet! Nadenken had je vooraf moeten doen en tot de conclusie moeten komen dat je het niet had moeten doen.

We gunnen je allemaal een baan waar je blij van wordt. Breng die lach weer eens terug op je gezicht.

Luister misschien wat vaker naar de goede raad van je vrouw of vriendin, ga aan je golfhandicap werken, word jeugdtrainer bij het elftal van je kinderen of volg je broer in de wereld van andere navelstarende analisten. Maar doe jezelf dit niet meer aan.

Ik wens je een goed besluit.

Stairway to Heaven

Sun, 23 May 2021 16:38:01 GMT

in India

Stairway to heaven

Als we het even niet meer weten, roept één van ons: “Stairway to heaven”, steevast gevolgd door een harde lachsalvo.

In je leven kom je een aantal keren mensen tegen met wie het uitermate goed klikt. In het zakenleven is dat niet anders. Van nature ben ik nieuwsgierig naar andere mensen en vakmatig kan ik eigenlijk met iedereen wel een manier vinden om door een deur te komen. Al dan niet samen. Shilpan en ik hebben die speciale klik en de zakelijke band is gegroeid naar een goede vriendschap.

We werken nu 5 jaar samen om de Indiase markt op te bouwen. Ik ben een keer of tien bij hem in India geweest en hij is een aantal keren bij ons in Nederland geweest. Shilpan is agent van Trioworld en verkoopt Nederlandse verpakkingsfolie aan de Indiase zuivelindustrie.

30 januari 2019

Highway 65 van Baramati naar Mumbai.

254 km met een reistijd van ruim 5,5 uur.

Gemiddelde buitentemperatuur 35 graden met een hoge luchtvochtigheid.

Op 2 rijbanen kunnen 6 auto’s naast elkaar, tenzij de weg wordt geblokkeerd door een wrak, een ongeluk, een koe of een roadblock. We rijden in een Maruti Suzuki. In Nederland een kleine auto, daar een middenklasser. De weg zit vol met gaten, het asfalt ontbreekt op grote stukken, het is pikkedonker, het regent en iedereen rijdt met groot licht.

Na twee dagen onderhandelen hebben we de klant binnen. We zijn moe en hebben besloten niet nog een nacht in het lokale hostel te blijven slapen maar om terug te rijden naar Mumbai, onze uitvalsbasis. Om de verveling tegen te gaan doen we het intro-spel. Een willekeurige playlist wordt opgezet en wie het nummer herkent mag het roepen. Bollywood nummers worden overgeslagen. Shilpan weet veel intro’s te raden. En als hij het niet weet roept hij: “Stairway to heaven”, gevolgd door die grote glimlach. Elke keer moet ik er weer hard om lachen. Vooral toen hij, toen het intro van dit nummer echt voorbij kwam, stil bleef. Hij kende alleen de titel maar had het nummer nog nooit gehoord.

In de gesprekken sindsdien komt deze songtitel bijna altijd wel een keer voorbij, maar dan vooral als we even geen antwoord op een willekeurig vraagstuk hebben. Altijd gevolgd door die lach.

15 mei 2021

Whatsapp beeldbellen

De pandemie heeft vooral bij Shilpan diepe sporen achtergelaten. Door de gebrekkige zorg in zijn land en de overvloed aan zieken, is hij twee familieleden verloren die gered hadden kunnen worden. Gelukkig zijn hij en zijn gezin gevaccineerd.

Wat begint als een korte zakelijke update wordt een lang persoonlijk en indringend gesprek. We eindigen met het zakelijke gedeelte. De Indiase markt stelt ons opnieuw voor nieuwe uitdagingen en onbeantwoorde vragen.

Opeens richt hij zich met zijn grote smile rechtstreeks tot het beeldscherm. Ik weet al wat hij gaat zeggen komen en we barsten samen in lachen uit.

Brief aan Carla

Mon, 03 May 2021 18:36:59 GMT

Stress less

Lieve Carla,

Je valt me gelijk op. In je zwarte pantalon, paarse pullover en zonneklep ton sur ton sta je te stralen in de zakkende zon. Je krullen zijn duidelijk blond geverfd want je eigen kleur komt tevoorschijn. Je kunt het hebben. We begroeten elkaar ongemakkelijk met een elleboogstoot en moeten een beetje lachen om die knullige gewoonte die het afgelopen jaar algemeen gebruik is geworden.

“Hoi, ik ben Carla.”

“Mijn naam is Maarten. Wij zitten in dezelfde flight? Leuk!”

En ik meen er echt helemaal niks van. Ik wil lekker een rondje golfen op zaterdagmiddag en dan zit ik in de flight met een dame die al even over de uiterste houdbaarheidsdatum is.

Zaterdagmiddag 16.40 uur op hole 1 van mijn golfclub op de Veluwe. We spelen de maandwedstrijd en deze keer ben ik ingedeeld met jou en met Dirk.

Ik neig wat meer naar mijn andere flightgenoot Dirk, een sportieve 40 jarige bankmeneer. Mijn eerste afslag is gelukkig prima, Dirk begint met een afzwaaier (kan gebeuren) en vervolgens sla jij je balletje vlak naast die van mij. De eerste drie holes zijn kennismakings holes. Je maakt voorzichtig kennis met je mede golfers, met de staat van je lijf en de conditie van de baan. De laatste drie holes zijn de leukste. Dan wordt duidelijk wie vandaag de beste is.

Met groot genot scoor jij hier het ene na het andere punt.

“Hoe oud ben je eigenlijk?” vraag je.

“57” Antwoord ik.

“Mijn zoon is 54 en die woont in Oostenrijk. Ik hoop dat de lockdowns er snel afgaan want ik heb mijn kleinkinderen al meer dan een jaar niet meer gezien. Zodra het weer kan, ga ik er weer naar toe en geef ze eerst allemaal een dikke knuffel. Daarna gaan we lekker golfen. 9 Holes hoor, 18 red ik niet meer lopend. Dan pakken we een karretje.”

Ik weet dat het niet netjes is aan dames de leeftijd te vragen maar na een bepaalde leeftijd verdwijnt de gene en verschijnt de trots.

“En hoe oud ben jij?”

“78, dat had je niet gedacht he?”

Onwillekeurig dacht ik aan mijn eigen moeder die vanaf haar 73ste met een vergelijkbaar postuur in de rouw zonk na het overlijden van mijn vader.

“Mijn man zakte achter het fornuis in elkaar. We hadden een restaurant, Hij was pas 54. De dokter zei dat het van de stress kwam. Stress is de grootste killer hoor. Het restaurant is nooit dicht geweest, ook niet op de dag van zijn begrafenis. Wat moest ik anders? Ik moest immers door. Op mijn 62ste heb ik de zaak verkocht en ben gaan golfen. Nooit meer stress.”

Zaterdagmiddag, 18.40 uur. Hole 9 hebben we uitgeputt.

We ellebogen elkaar tot ziens.

Dag Carla.

Aan de koning

Mon, 26 Apr 2021 18:33:45 GMT

Blog

Aan de Koning

Majesteit,

Wij zijn ongeveer van dezelfde leeftijd en ik vraag ik me wel eens af hoe dat was in úw kinderjaren. Ging u ook met uw vriendjes op straat voetballen? Moest u, net als ik, ook altijd de keeper zijn omdat u ook niet zo goed kunt voetballen? Moest u ook met uw bruin gepoetste Elefanten kinderschoenen het doel zien schoon te houden, terwijl de andere kinderen op zwarte B-quick kicksen het gras voorzagen van ontluchtingsgaatjes? Hoe ging dat bij u?

Wij begonnen met de twee aanvoerders. De twee grootste talenten mochten omstebeurt iemand uit de groep kiezen. Om te bepalen wie mocht beginnen met kiezen werd er gepoot. Op een paar meter deden de jongens een stap met de hak tegen de neus van de eigen voet. Degene die met zijn schoen als laatste bóvenop die van de tegenstander komt, mag beginnen met kiezen. Vervolgens werden op volgorde van talent en populariteit de kinderen gekozen. Was u ook altijd de laatste? Vast niet. Het toekomstig koningschap geeft voordelen op de apenrots.

Ik ben benieuwd hoe je dat vormt als mens. Dat ik regelmatig de laatste keuze was heeft me voorzien van de nodige vechtlust er de volgende keer eerder bij te zijn, mijn talenten te ontwikkelen en mijn plekje te veroveren. Heeft u eigenlijk ooit wel eens echt verloren met een spelletje?

Wat voor soort man, vader echtgenoot bent u geworden? Lijkt u thuis op zo’n Nederlandse sukkelige man van de TV reclames? Zo eentje met een te strak fietsbroekje of iemand die zichzelf buitensluit op sinterklaasavond? Welke impact heeft het bij u aan tafel als u eens schreeuwt dat u ook wat wilt vertellen? Lachen de meiden u uit of krijgt u de volledige respectvolle aandacht?

Hoe zou dat zijn, koning van Nederland? U mag het blijven doen hoor.

Toen u met uw gezin van uw vakantie werd teruggeroepen uit Griekenland, dacht ik vanaf het mooie Curacao: It’s good not to be the king.

Van harte gefeliciteerd met uw 54ste verjaardag. Ik wens u een fijne dag toe met uw vrouw en dochters. Na de nodige plichtplegingen gaat u misschien nog even naar een rustig plekkie op Huis Ten Bosch om met de meiden te chillen, wat te gamen of er met Max een mooie dagsluiting van te maken. Het is u gegund. Hulde!

Sterkte morgen.

Een anoniem onderdaan.

Hals und Beinbruch

Mon, 08 Feb 2021 20:17:27 GMT

Even zeiken

Wat is het mooi he, je geliefde stadje in het maagdelijk wit van versgevallen sneeuw. Vandaag doe ik weer mijn ronde. Het is koud en ik heb er zin in. Onderweg bedenk ik me een “koffie to go” te scoren.

De IJssel is elke dag weer anders. Het water, de haven en de boten geven vitaliteit aan de stad. Ik loop er graag even naar toe en de bruggenloop is een fijne wandeling. De spoorbrug op, waar je voor de eerste keer de rivier kruist, via het Worpplantsoen met stadscamping loop je langs het water en de over Wilhelminabrug weer terug. Voor de luie wandelaars is er de mogelijkheid met het pontje halverwege de wandeling af te korten. Vervolgens via de Brink richting huis. Een fijn rondje. 6.000 stappen en zo’n 4,5 km.

Bijna thuis kom ik langs mijn geliefde kroeg. Dit is de plek waar ik een paar keer per jaar met muzikale maten de glazen van de bar speelde in de meest vreemde bandjes, de kroeg waar ik tot sluitingstijd met steeds jonger wordende bezoekers op steeds hippere muziek stond te dansen, de kroeg waar ik op luie zondagmiddagen altijd wel vrienden tegenkwam en veel te veel bier dronk. Wat mis ik het slappe gelul, de drukte, de zweterige lijven, de worsteling om naar de plee te komen, het stom ouwehoeren tijdens het urineren, het idee dat het volgende rondje toch echt van mij moet zijn en de geweldig toffe muziek. Wat mis ik het mee schreeuwen met bekende liedjes, het plannen maken om met anderen om heel snel samen iets te gaan doen. Plannen die leidden tot avonden muziek maken om één keer een tof optreden te doen. Wat mis ik de ongeplande ontmoetingen en toevalligheden. Mensen die je jaren niet gezien hebt, waar je een avond de mooiste verhalen van krijgt om er vervolgens achter te komen dat je al die tijd de verkeerde voor je had.

Sta ik daar met mijn laffe “koffie to go” in een zogenaamd papieren bekertje met dat aanstellerige plastic dekseltje mijn mond te verbranden. Ik kijk door het raam naar de plek waar mijn podium staat. De Hip is dicht. Al meer dan een jaar. Ik weet, het zit er niet in maar voor de zekerheid voel ik aan de koude metalen deurklink of toch niet stiekem die deur open gaat. Die deur waarachter zoveel uren vertier schuil gingen. Dicht. Ik wil wel smeken om alsjeblieft weer open te gaan. Mijn rechterhand ligt plat op de ruit boven mijn hoofd en terwijl het raam beslaat van mijn adem realiseer ik me opnieuw dat het er voorlopig niet in zit. Geen avonden doorhalen of zo maar op een zaterdagmiddag na de markt een espresso op het terras nippen. Hopelijk deze zomer weer. Al is het maar een beetje.

Ik realiseerd me dat de wereld van lock-downs en een avondklok me te klein is. Hier ga en wil ik niet aan wennen. Maar ook dat vele reizen wat ik deed, dat gaat er niet meer van komen. Al die nachten in vliegtuigen doen een aanslag op je levensritme. Na een jaar thuiswerken begin ik eindelijk weer een beetje uitgerust te raken. Ik neem me heilig voor om vanaf nu vol gas te geven op de dingen die ik echt belangrijk vind, vakanties te vieren met mijn lief, de kinderen weer te knuffelen en vooral geen angst te hebben om ziek te worden.

Zal je zien dat als de spuit erin zit, ik een been breek.

Don't get caught next time

Mon, 01 Feb 2021 19:49:14 GMT

Van midlifers en een grijze baard

Don’t get caught next time.

Elk jaar lopen we met een paar kerels een blokkie om. Ergens in de Ardennen, schwarzwald of in de Elzas stampen we een route van een kilometer op 50. Drie of vier dagen,rugzak op, tentjes, slaapzakken en proviand erin en lopen. Kerels, alleen kerels. Omdat we dat nou eenmaal prettiger vinden. Het is veel makkelijker flauwe grappen te maken, scheten te laten, te boeren en bier te drinken met mannen onderling. Het werkt therapeutisch. We hebben allemaal dezelfde levensvragen, irritaties, relativering en we zijn de middelbare schoolleeftijd lang voorbij. Een aantal is de midlife al gepasseerd. Er wordt zonder filter gecommuniceerd. Alles kan gezegd en wat in de Ardennen gebeurt blijft in het Schwarzwald

De editie 2020 is een groep van 6 man in de leeftijd van 40 tot 56. De onderlinge verbinding is dat we allemaal Deventer weekend rockstars zijn. We kennen elkaar een beetje uit de scene en na het weekend kennen we elkaar heel goed. Dit jaar doen we de Ardennen. Een mooie route van 48 km door het Mullerthal. Bij het Deventer station vrijdagmorgen om 06.00 uur is het verzamelen en met twee auto’s gaan we op weg. Aan het begin van de middag start de wandeling en waar we die dag eindigen, slapen we. Als het zo uitkomt nemen we een camping maar meestal zetten we de tentjes, uit het zicht, op in het bos. Wildkamperen. Officieel mag dit niet maar in de 10 jaar dat we dit doen, is het nooit een probleem geweest.De tentjes worden neergezet en een klein vuurtje verwarmt de stramme lijven.

De derde dag verkijken we ons op de route. We moeten nog een behoorlijk stuk lopen en het is warm. 30 graden is met volle bepakking (15 kg) een behoorlijke belasting voor de lijven die vooral goed zijn in drinken en eten. Ik wandel mijn voeten die dag helemaal stuk. Blaren horen er wel bij maar deze dag is het een drama. Grote plakkaten los vel en lichaamssap geselen elke stap. In de middag doen we een dorpje aan en gebruiken het diner op een terras van de lokale herbergier. Een eenvoudige daghap met vlees is meestal de keuze. Vandaag lijkt zelfs het naar binnen werken van de maaltijd te veel inspanning. Na de nodige vochtinname, kom ik weer een beetje in de groep. Ik ben de oudste en voel me ook zo. Ik ben kapot en dat biertje valt niet goed. Na het eten moet een kampeerplek worden gevonden. De enige optie is weer naar boven, de bergen in. Op mijn tandvlees sjok ik achter de groep aan. Dit zijn de momenten dat je bij je denkt: waarom!? Ik ben gvd 56 en kan een 5 sterrenhotel betalen, heb het lekkerste bed van de hele wereld en een geweldige auto onder mijn kont. Dan ga je toch niet jezelf zo treiteren? Eindelijk vindt de groep een geschikte plek en we zetten de tentjes op. Terwijl de rest nog een klein vuurtje maakt, val ik in diepe slaap. Het is nog geen half tien.

De slaap doet me goed en ben als eerste wakker. Dit is het mooiste deel van de dag, wanneer de zon opkomt en de natuur ontwaakt. Ik geniet van het ochtendconcert van tientallen vogels en ruim vast mijn spullen op. Klaar om te vertrekken. De groep is nog in diepe rust. Het valt me op dat er opvallend veel auto’s op 200 meter van onze bivak voorbij rijden. Ongetwijfeld zijn we gezien.

Eén van de auto’s neemt de afslag naar het zandpad waar we aan staan. Op de Dacia Duster lees ik de tekst met iets van Foresterie en Luxembourg. Het voertuig stopt, de motor gaat uit en een paar regenlaarzen met daarboven een bruin/beige/groen bosoutfit stapt uit. De grijze baard kijkt observerend rond. Hij ziet een rommelige vijftiger met achter hem vijf trekkerstentjes. Dicht. Verder doodse stilte.

“Good morning” hoor ik met een zwaar Frans accent en moet denken aan de Franse politieagent uit Allo Allo. Keut Meuning denk ik en kan een kleine glimlach niet onderdrukken.

“Good morning” zeg ik.

“French, German, English?

“English”. Goh, wat ben ik vriendelijk deze morgen. Achter mij nog steeds die doodse stilte.

Ze zouden toch langzamerhand wakker moeten worden?

“Where are you from?”

“Holland”

“How many people are there?”

“Six, including me”.

De grijze baard begint vriendelijker te worden. We zijn geen Poolse alcoholisten of doorgesnoven hippies. Ik leg hem uit dat we met een paar vrienden een hike aan het maken zijn en dat er geen camping in de buurt is. We hebben hier onze tenten opgezet en we gaan zo weer verder naar het eindpunt.

De boswachter legt uit dat het niet toegestaan is om hier te kamperen, tenzij de grondeigenaar daarmee akkoord is. Hij moet ons controleren en kan ons een fikse boete geven. Achter mij blijft het in alle tentjes nog steeds muisstil. Ze laten het mij opknappen, ik toon begrip voor de situatie van de man en benadruk dat we echt heel snel weg kunnen zijn, zonder sporen achter te laten. Pfff, hij maakt het wel spannend zeg. Wat gaat hij doen? Worden we opgepakt, krijgen we een boete, moeten we ons legitimeren? Wat wil deze man?

De grijze baard begint te glimlachen. natuurlijk heeft hij dit vaker meegemaakt en hij ziet maar al te goed dat we geen kwaad in de zin hebben. Een paar midlife mannen die zich nog eens een keertje jong willen voelen.

Al die tijd heeft de boswachter wat langs mij heen gepraat en de omgeving geobserveerd. Alsof hij mij niet aan wilde of durfde te kijken of zich niet zeker of comfortabel genoeg voelde. Maar zijn houding verandert. Hij recht zijn rug, slaat zijn armen voor zijn omvangrijke buik en richt zich nu heel direct en persoonlijk naar mij. Na een diepe zucht komt het eruit:

“Take your time, finish your breakfast and clean up”.

En terwijl hij naar de bestuurdersportier loopt kijkt hij mij over zijn schouder voor het eerst recht in de ogen aan. Met een grote glimlach zegt hij:

“And don’t get caught next time”.

Achter mij is het nog steeds muisstil.

De bruine Dacia rijdt over het zandpad van ons weg en ik ben toch wel opgelucht dat we er zo mee weg zijn gekomen. Geen boete en geen gedoe.

In het eerste tentje achter mij begint een van mijn wandelmaten tergend langzaam te applaudisseren, gevolgd door de rest van de mannen. Fockers...

Cruciale beroepen

Tue, 24 Mar 2020 14:16:25 GMT

Het mag wel wat minder

Cruciale beroepen

Sinds het coronavirus ronddwarrelt ben ik een in verwarring. Voor mijn beroep ben ik gewend veel te reizen. Binnen Nederland, Europa en intercontinentaal. Mijn Gold status van Flying Blue (het loyaliteitsprogramma van onder andere de KLM) zou dit jaar naar Platina gaan. Een status die je bereikt bij veel vliegen. Het geeft je wereldwijde toegang tot business lounges op vliegvelden en geeft net even wat meer voordelen bij het boeken van een stoel. Dat reisgedrag nam ik ook mee in mijn privé leven. Ook hier vloog ik veel en graag naar prettige bestemmingen om leuke dingen te doen. Doordat ik gemiddeld 1,5 week per maand in het buitenland zit moet ik mijn sociale leven aanpassen aan mijn agenda. Of andersom. Een manier van leven die me goed doet.

Maar nu even niet. Werd ik er voorheen onrustig van als de komende drie maanden niet vol gepland stond met diverse trips, ben ik nu aan huis gekluisterd. In een ultieme poging een agressieve griepvariant te ontwijken vermijd ik de meeste sociale contacten. Gisteren kwam het bericht dat de situatie nog wel tot 1 juni gaat duren. Dat is bijna tien weken. 68 dagen. Bovenop de 12 dagen sinds de mededeling dat we gaan thuiswerken zijn dit 80 dagen. Potverdikkeme, dat is een boel zeg. Maar sinds gisteren heeft de onrust plaats gemaakt voor berusting. Het is duidelijk, officieel en bevestigd. Dan moet het maar zo zijn.

Op social media zie ik veel mensen die al meer gewend lijken te zijn aan de nieuwe situatie. Ze gaan door met hun geweldige leven en vinden de ene slimme oplossing na de andere om de tijd nóg leuker te besteden. Ik ben nog niet zo ver. Ik moet vooral aan het werk overdag. Hoewel ik geen cruciaal beroep heb, ben ik er toch mooi druk mee. AFP maakt oa verpakkingsfolie voor de voedselindustrie. En de industrie wordt zenuwachtig. Hamstergedrag van de consument slaat over op de industrie. De ene what-if verklaring volgt op de volgende verklaring van if-than. Ho, wacht eens, even terug, de voedselindustrie. Daar leveren we aan, dus heb ik dan toch een cruciaal beroep? Dat zou grappig zijn, van paria in de wereld vanwege het werken voor een plastic producent naar een cruciaal beroep. Het maakt me eigenlijk niet zo heel veel uit. Ook ik heb geklapt voor de zorg en ook ik probeer die 1,5 meter minimaal te respecteren. Dat we het met zijn allen moeten doen is me ook wel duidelijk. We moeten zoeken naar een nieuwe balans en daar maken we fouten in. Cruciale fouten. En we zijn niet de enige.

Het afgelopen weekend was het mooi weer. Een ommetje mocht worden gemaakt. We weten hoe het gaat op mooie zondagen in het voorjaar. We trekken met zijn allen naar buiten. Zo ook afgelopen zondag. Een fris lentezonnetje, strak blauwe hemel en zondag. Je kunt van verre al aan zien komen dat dat niet goed gaat in deze corona tijd. Iedereen schiet in de oude gewoonte en gaat een blokkie om. Met de horeca dicht betekent dat: veel mensen op stranden en in natuurgebieden. En als je met je auto bij aankomst ziet dat het wat aan de drukke kant is, ga je ervan uit dat je die 1,5 meter afstand wel aanhoudt. Dat blijkt tegen te vallen en we hadden het kunnen voorzien. Hoe ver zijn de instanties inmiddels in crowdcontrol? We konden het toch voorspellen wat er zou gaan gebeuren. Hoewel de meeste mensen van goede zin zijn, houdt niet iedereen zich aan de regels. Regels die ook nog eens te veel ruimte voor interpretaties lieten. Mijn verbazing was groot dat de regering de verongelijkte schoolmeester speelde en vervolgens als een haas nieuwe maatregelen aankondigde. Was het uit de hand lopen dit weekend nodig om draagvlak te vinden voor strengere maatregelen, of was men echt zo naïef? Dacht men echt dat het wel goed zou gaan en dat we het zonder strakke regels wel zouden redden? Ga er als Nederlandse regering alsjeblieft niet vanuit dat we hier in Nederland slimmer zijn dan in Italië waar het in vergelijkbare situaties op vergelijkbare manier uit de hand liep. Natuurlijk, nu kan de Nederlandse goegemeente haar oordeel vellen over de toekomstige IC patiënten. Zie je nou wel? Iets wat dicht bij “eigen schuld” ligt. Ik heb de regering en de aanpak van de crisis hoog zitten en heb diep respect voor de handling van de situatie maar dit was een cruciale fout. Althans, volgens mij als huiskamer expert die overal wat van vindt.

Het gevolg is dat we met zijn allen nog meer in beperking zitten en nog meer afhankelijk zijn van onze social media en online nieuwsgaring. Meningen worden voor ons gevormd, statistieken worden voorgerekend en er is ineens geen ander nieuws meer. IJdeltuiterige hoogopgeleiden zien kans hun academische golden shower over ons uit te storten in de illusie dat hun bijdrage iets toevoegt aan het algemeen welbehagen. En vervolgens zien ze hun naam en expertise verder bevestigd in de bubbel van arrogante betweters. Hier hebben ze nog jaren profijt van.

En wij, onwetenden, wij consumeren al dit nieuws en deze beschouwingen als een hamburger van McDonalds. Best lekker maar wel steeds hetzelfde en je wordt er geen vrolijk mens van.

Zo langzamerhand begin ik corona moe te worden. Moe van de experts en hun cijfers. Moe van alle goed bedoelde imitatie initiatieven. Klappen voor de zorg, liedjes online zetten, digitaal het onderwijs, sportclinics en het onderliggende vingertje van zelfbenoemde experts die het allemaal beter weten. In quarantaine gebeuren mooie dingen las ik, Shakespeare schreef zijn King Lear in quarantaine. Maar dit is geen quarantaine. Het is een bombardement aan nieuwe prikkels. Ik moet er even aan wennen. Morgen zal het weer een beetje beter gaan.

Time out!

Imagine

Tue, 11 Feb 2020 15:39:04 GMT

Een wereld zonder plastic afval

Stel je eens voor: een wereld zonder plastic afval.
De wereld is een vuilnisbelt geworden. Overal ligt rotzooi. Daar kan geen blikvanger of
Ocean Cleanup tegenop. Hoe gaan we de aarde doorgeven aan volgende generaties?
Ouderen maken zich zorgen en jongeren zijn boos.

Maar hoe groot is die boosheid? Na de scholierenklimaatstaking is het druk bij
grootvervuilers als McDonalds en AH To-Go. Er moet wél gegeten worden. Pre-fab
voedsel in eenmalige verpakking. Ideologie wordt ingeruild voor convenience.

Tweehonderd jaar geleden werd het kunststof uitgevonden. Een goedkoop, hygiënisch,
sterk en licht materiaal. Het gaat lang mee en je kunt ongekende resultaten bereiken.
WOW, superspul. Een wereld zonder plastic kan je je niet meer voorstellen.

Bijna alle plastics kunnen een tweede leven krijgen. Zo kan bijvoorbeeld de PET van
onze frisdrankfles vrijwel eindeloos opnieuw worden hergebruikt en is gerecycled
laagwaardig kunststof een prima basis voor kleding en vangrails. De verbrandingsovens
zorgen voor het laatste stadium van energieterugwinning.

We staan op een kruispunt in de geschiedenis. Consumentenorganisaties, overheid en
milieubewegingen vinden dat verpakkingen moeten verduurzamen. Er wordt naarstig
gezocht naar slimme toepassingen zoals eenvoudig herwinbare monomaterialen en
minder belastende grondstoffen. Oplossingen met nu nog een kostenverhogend effect
waardoor implementatie moeizaam blijkt. Welke afslag gaan we nemen?
Blijven we op dezelfde weg of staan we aan het begin van de plastic revolutie 2.0? Een
omwenteling die zal leiden tot de tijd waarin we nauwelijks nog een beroep hoeven te
doen op uitputbare grondstoffen? Waar intelligente sorteermachines het afval scheiden
tot zuivere fracties? Waar tot op molecuulniveau wordt gerecycled? Waar alle afval kan
worden hergebruikt? Dát zal de zooi mooi opruimen.

You may say I’m a dreamer, but I’m not the only one.

Maarten Wolsing is International key account manager Food Packaging Film bij AFP

Jehova in een verkeerde kerk

Tue, 11 Feb 2020 09:45:50 GMT

Overtuigd van...

Het wil nog wel eens voorkomen dat er tijdens een “thuiswerkdag” wordt aangebeld door twee mensen, onberispelijk gekleed en met een prima openingszin. Zo iets als “wat woont u hier prachtig”. Nu woon ik ook prachtig en daar wil ik het graag over hebben. Regelmatig komen wandelaars voorbij met het VVV boekje of de App met de route die voorbij mijn huis gaat. Een route door het historische deel van de prachtige stad Deventer. Wanneer ik 's zomers voor mijn huis zit, zoals veel binnenstadbewoners doen, hoor ik deze zin vaker: “wat woont u hier prachtig”. En als ik mijn pet niet verkeerd op heb gezet, kunnen we maar zo een paar minuten keuvelen over de nog niet door de Chinezen ontdekte Hanzestad met de oudste stadswal van Nederland. Echter wanneer er wordt aangebeld door keurig aangeklede lieden is het mis. Dan staat mijn pet gelijk verkeerd en verdwijnt mijn doorgaans vriendelijke gemoed om plaats te maken voor de oude grombeer. Ik heb er geen zin in, weer een energiecontract (heb er al drie, kan slecht nee zeggen), een sponsoring van een willekeurig goed doel (een paar heb ik dubbel, ruilen?) of de vraag voor vrijwilligerswerk ( bij de laatste knotwilg snoeiactie zag ik de arm van mijn buurman aan voor een boomstam. Ging net goed). Maar goed, tring, wat woont u hier mooi. Aarzelend zeg ik eh … ja. U zegt het. “Heeft u misschien even tijd? Een paar minuten maar.” En ik denk, nou doe me die wachttoren maar weer, dan kunnen we verder, ik liep nog in mijn ochtendjas. Het was die avond ervoor laat geworden en na lang uitslapen was ik aan het rommelen gegaan. Stofzuigen, vaatwasser uitpakken, administratie, wc schoonmaken. Je kent het wel.

Nee, echt niet. Met een brakke kop liggen netflixen op de bank! Terwijl ik met mijn hand mijn jas dichtsla, kijk ik ze aan. Brak zijn is een ook een beetje ziek zijn, dus terwijl ik de deur open doe zet ik de zaak nog wat verder aan door zacht te praten, iets voorover te staan en schuin op te kijken: “Eh … Ja?”.

Heel empatisch, of ze wilden niet dat ik ze aanstak met mijn levensgevaarlijke en uiterst besmettelijke brakheid, heel empatisch zei de eerste: “Goedemiddag meneer, we wilden eigenlijk even met u over de goede zaak praten maar ik geloof dat het nu niet zo goed uitkomt meneer, we komen een andere keer wel terug.“ Beterschap meneer.” Een knikje was voldoende. Ze zijn niet meer terug geweest.

Maar wat bezielt je om bij wildvreemde mensen aan te bellen, om voorbijgangers aan te spreken, om elk gesprek zo te draaien dat de goede zaak weer vooraan komt? En of het nou gaat om God, Jaweh, Allah, Budda of Moon, het landt niet bij mij. Opgegroeid in een Rooms Katholiek gezin ken ik de grondbeginselen van het geloof maar het heeft me nooit gepakt. De afstand tussen de geschriften, de verhalen en de uitvoering is vaak te groot en de geloofsinstellingen worden centra van macht. Soms zou ik willen dat ik steun had aan een geloof. Het zou het leven makkelijk maken. Minder keuzes, meer is bepaald.

Ik ben op jonge leeftijd van het geloof gevallen maar omdat iedereen voorbeelden nodig heeft, ben je vooral in je jeugd vatbaar voor veel invloeden. Ik heb mijn nieuwe kerk elders gevonden. Opeens is hij in mijn leven. Een arbeidersjongen die liedjes zingt die over mij gaan. Liedjes over onmogelijke liefdes, liedjes over werken in een fabriek, liedjes over de generatiekloof met je vader, liedjes over de liefde van je moeder voor jou, liedjes over dromen, over zwoele zomeravonden, liedjes van hoop, liedjes van weggaan, liedjes van loyaliteit aan je afkomst, liedjes speciaal voor mij. Een puber die opgroeit in de 80ies, de generatie NIX. Veel werkeloosheid, geen toekomst, boos op de wereld. Een puistige iets te forse jongen die zoekt. Het moet ook in het begin van de jaren tachtig geweest zijn, samen met mijn meissie naar de Kuip in Rotterdam. Drie uur lang weggeblazen worden met een stampende Rock and Roll trein die je met plezier over je heen laat denderen. De eerste zanglijn, zo rauw, zo puur, zo magnifiek. Hoe houdt hij dit vol? Hij verkloot zijn stem! Nee hoor ruim drie uur lang, soms vier uur. Rosalita, The E-street shuffle, Sandy, Born to run, because the night, Alle registers gaan open.

Ik zeg dat ik hem wel vijftien keer heb gezien. Daar kan ik de helft van bijgefantaseerd hebben. In Amsterdam, Rotterdam, Keulen (D), Horsens (DK), Arnhem, Landgraaf (of toch niet?), Nijmegen, Den Haag. Ok, zeker tien keer. Eind jaren zeventig werd ik besmet door het virus en ben er niet van genezen. Als er een geneesmiddel is wil ik het ook niet hebben. Deze man is voor mij meer dan een zanger met een goede performance. Het is een voorbeeld. Iemand die altijd opkomt voor zichzelf, die door zijn waanzin andere muzikanten in de studio tot wanhoop kan drijven. Iemand die aan de linkerkant van het Amerikaanse spectrum zit. Hoewel, links Amerika is toch nog behoorlijk rechts. Iemand die niet altijd begrepen wordt. Maar iemand die eerlijk is en die ik geloof in wat hij doet en zegt. Al heeft hij nog nooit voor een baas gewerkt, hij beschrijft het werkleven alsof het de zijne is. Sterker, hij wordt The Boss genoemd wat hem zelf het baasje maakt. Maar we geloven hem omdat hij het niet speelt, hij is dé natuurlijk leider. En hij is kritisch. Zijn “Born in the USA” is een aanklacht tegen de states over hoe slecht ze de Vietnam veteranen behandelen. Furieus werd hij toen Ronald Reagan Jr dit lied kaapte voor zijn patriottische rechtse republikeinse campagne. “Dancing in the dark” gaat niet over jongen meisje. Het gaat over de periodes dat hij het niet meer weet maar toch moet presteren. You can’t start fire without a spark: geen inspiratie en toch moeten creëren. Hij is de koning van de twee akkoorden liedjes maar ook de verhalenverteller van de gewone man. De Johnny Cash van mijn generatie. Een goed verhaal heeft maar een paar akkoorden nodig. Te veel achtergrond leidt maar af van de essentie. Het gaat hier over Bruce Springsteen. Zijn concerten zijn meer dan een avondje greatest hits. Het zijn inspiratiesessies om er weer een paar jaar tegen te kunnen. Hij verbroedert en verbindt zoals een kerk zou moeten doen. Hij is de enige frontman die ik ken die niet wordt verscheurd door zijn fans als ze te dichtbij komen. Een liefdevolle omhelzing of een respectvolle aanraking van zijn gitaar, waar andere rocklegendes geen haar op het hoofd zouden overhouden, krijgt hij een bemoedigende aai. Mijn squier Telecaster ziet er hetzelfde uit als die van Bruce op de Born to Run LP. Daar heb ik hem destijds op gekocht. En toch, veel van zijn CD’s vind ik niks aan. De liefde is niet onvoorwaardelijk. Toen hij zijn E-street band opzij zette en met een andere band ging touren vond ik dat hij zijn kameraden had verraden. Dat heeft hij weer goed gemaakt door ze weer bij elkaar te roepen en te gaan touren. Zijn theater solosessies in het New Yorkse heb ik op Netflix niet afgekeken. Wel heb ik hem solo zien optreden of met een 14 koppige band het Rotterdamse Ahoy zien omtoveren tot een Ierse pub. Het voelt als een vriendschap. En daar gaat het ook wel eens verkeerd. Mannenvriendschappen zijn niet zo heel erg ingewikkeld. Ze zijn er. Je hebt soms jaren geen contact, bent het niet met alles eens maar ze zijn er. Er zijn mensen die er een soort Bruce verering van maken. Dat gaat me te ver. Ik ga vast nog wel een keer naar Ashbury Park New Jersey maar zijn geboortehuis hoef ik niet te zien.

Het bijzondere aan Bruce is dat hij meer tegenstanders dan medestanders heeft. Ik vraag dan wel eens, heb je hem wel eens live gezien? Want er zijn twee soorten mensen: De Bruce fan en degene die hem nog nooit live heeft gezien. Lang heb ik geprobeerd uit te leggen wat er nou zo bijzonder is aan deze man maar heb niemand kunnen overtuigen. En ik kreeg echt lullige reacties hoor. Ik werd uitgelachen, beschimpt en uitgesloten. Net als die vasthoudende Jehova’s bij wie ik een ziekte veinsde. Dat had ik natuurlijk niet moeten doen, maar ja, laat me met rust. Hou het geloof of je overtuiging bij jezelf.

Als je voor de verkeerde kerk staat kan je nog zo je best doen maar je gaat me niet overtuigen. Net zoals ik vruchteloze pogingen heb gedaan vrienden met mijn Bruce virus te besmetten. Ik werd door hen, achteraf niet geheel onterecht, gezien als de Jehova in de verkeerde kerk.

Een vitale vijftiger

Mon, 14 Oct 2019 07:47:23 GMT

Een vitale vijftiger

Toen mijn ouders vijftig werden, waren ze in mijn ogen oud. Als nakomertje met 2 broers boven mij, had ik mijn tienerjaren nog niet aangetikt en was alles boven de twintig jaar oud. De feesten werden gevierd met de traditionele Abraham en Sarah, het symbool van de vijftiger. r werden poppen voor de deur gezet met slingers en spandoeken en teksten die op humoristische wijze verwezen naar de jarige. Familie en vrienden kwamen op visite, sigaretten op tafel, Vieux en rosé in het glas en we aten taartjes, blokjes kaas en worst. Niet zelden zie je ook nu nog een Abraham in de tuin staan met de opdracht even flink te toeteren. Eén van de weinige bevelen die ik met veel plezier opvolg.

Nog niet zo lang geleden werd ik zelf vijftig en ik vierde mijn feest op vergelijkbare wijze. Er stonden poppen in de tuin, familie en vrienden kwamen voorbij en we aten en dronken tot we zat waren. De sigaretten waren verbannen naar de tuin en de Vieux en Rosé hadden plaatsgemaakt voor speciaal bieren en witte souvignon. Een belangrijk ander verschil was dat ik niet oud ben. In ieder geval niet zo oud als mijn ouders destijds. In ieder geval, dat vind ik. De realiteit is anders: "Je wordt ouder papa, geef het maar toe." Voor mijn kinderen ben ik, behalve hun vader, ook een man van middelbare leeftijd. En als ze dat tegen je zeggen moet je je achter de oren krabben: Middelbare leeftijd? Oef.

Hoe zou dat voor bedrijven zijn? Geldt daar ook een middelbare leeftijd voor? En wanneer gaat die in? Wanneer bedrijven hun honderd jarig jubileum vieren mag je het "Koninklijk" certificaat aanvragen. Bedrijven als KLM, Ahold, Grolsch, Philips, Eru, Bols en Auping hebben de status van honderd-plus bereikt. Die kan ik niet betrappen opgedrag dat bij een middelbare leeftijd "hoort". Voor bedrijven gelden kennelijk andere regels dan bij mensen. Vitaliteit is voor beide van groot belang. Bij mensen gaan de jaren op een bepaalde leeftijd toch tellen. Er komen kwaaltjes en ongemakjes die bij de leeftijd horen. En al kan je er zelf het nodige aan doen, de pensioengerechtigde leeftijd komt een keer kijken. Bedrijven kunnen zichzelf blijven vernieuwen. Wanneer dit gebeurt kan op de volgende vragen positief worden geantwoord: Telt het bedrijf nog mee in de benchmark met vergelijkbare bedrijven? Hoe is de positie in de markt? Kan het bouwen op een goede historie, een trouw klantenbestand en is het vizier gericht op de toekomst? Blijft het financieel gezond?

AFP, Apeldoorn Flexible Packaging ziet Abraham. Of Sarah. Vijftig jaar is niet oud, zelfs niet middelbaar. Hier wordt 50 weken per jaar, 7 dagen per week, 24 uur per dag met meer dan 250 mensen verpakkingsmateriaal gemaakt. 65 Miljoen kilo, meer dan 3.000 vrachtwagens per jaar. Verpakkingsmateriaal voor het veilig verpakken van voedsel en stretchfilm voor het veilig transporteren van opgestapelde pallets. Het produkt wordt voornamelijk verkocht in Europa en een klein deel wereldwijd. Er wordt dagelijks nagedacht over duurzaamheid en de mogelijkheden het materiaal beter te laten passen in onze huidige samenleving. Hoe kan de afvalberg worden verkleind, materialen hergebruikt, transporten ge-optimaliseerd? Maar ook, hoe kan dit op een manier dat het betaalbaar blijft? Hoe wordt in en buiten de keten uitgelegd wat er aan de hand is? En uiteindelijk moet er ook iets worden verdiend om die 250 gezinnen en aandeelhouders van een inkomen te voorzien. AFP heeft in het verleden een aantal baanbrekende innovaties gedaan die besparingen in de markt geven van meer dan 20%. En er wordt verder gezocht. Recent is bij voorbeeld de Bio-based stretch film gelanceerd die een zeer belangrijke reductie van Co2 geeft en de ontwikkeling van goed recycable mono-materialen gaat in een hoog tempo. Er wordt enthousiast gewerkt aan oplossingen die aan de ene kant het gebruik van verpakkingsmaterialen beperken en aan de andere kant nieuwe, veilige en duurzame oplossingen geven. En de markt zit erop te wachten. Alleen wanneer innovatie, duurzaamheid en betaalbaarheid met elkaar in balans zijn, kunnen de doelstellingen voor de komende 50 jaar worden gerealiseerd. Doelstellingen die natuurlijk ook te maken hebben met het milieu. Consumenten geven voortdurend de boodschap door dat het beter moet en kan. Een uitdagend pakket aan taken en doelstellingen ligt op tafel die een gezonde groei voorspellen. Dit kan niet zónder je maatschappelijke plek te kennen en te blijven werken aan verantwoorde oplossingen. De verpakkingsbranche ligt onder het milieu-vergrootglas, maar zonder verpakkingen kunnen we ook niet. AFP heeft als vitale vijftiger met gezonde blik op de toekomst heel even een klein feestje gevierd. Nu wordt de gezonde Apeldoornse Arbeidsethos weer opgepakt. Cheers!

Dropped D voor extra donkerte

Thu, 03 Oct 2019 08:40:15 GMT

Matamoros banks

“Matamoros Banks” van Bruce Springsteen. 2005. Melancholie en eenvoud. Niet die pompeuze stadionrock maar een klein nummer. Akoestische gitaren in dropped D* stemming voor extra donkerte, een slide gitaar, een klein strijkorkest en een simpele vrouwelijke stem die meezingt. Alsof je vriendin voor je staat te koken en met je meezingt. De muzikale inkleuring maakt het nummer intiem. Het verhaal is hartverscheurend.

Meet me at the Matamoros

Meet me at the Matamoros banks.

Veel nummers van Bruce werken naar een positieve climax. Het zijn vaak verhalen over warme Amerikaanse nachten, verloren liefdes, de drang naar overleven, de hoop op gerechtigheid. Dit nummer niet. Dit verhaal gaat over de keiharde werkelijkheid van een vluchteling die het niet haalt. Een naamloos lijk in de Rio Grande tussen USA en Mexico. Eén van de velen die vluchten voor een betere toekomst. Wanhopig door de situatie waar ze in zitten.

De foto vertelt het verhaal van de uit San Salvador vertrokken Oscar Alberto Martinez Ramirez (25) die tijdens de oversteek over de Rio Grande naar Brownsville samen met zijn bijna 2 jaar oude dochter Valeria verdronk. Op de foto kan je zien hoe hij zijn dochter onder zijn t-shirt had gestopt. Ik maak hierbij mijn eigen verhaal bij de foto: Waarschijnlijk deed hij dit om haar op zijn rug terug te brengen naar de overkant. Ze waren aan de overkant en hij ging zijn vrouw halen. Maar het meisje van twee wilde terug naar haar vader en ging het water weer in. Papa, niet weggaan. Ik ben bang! Aan de overkant staat zijn vrouw die niks ervan kan zien. Het was een donkere nacht, populair voor een vluchtpoging. Had ze nou maar leren zwemmen bedenkt ze zich. Maar ze is machteloos. Ze hebben samen zo’n lange tocht gemaakt en Oscar zou ze beiden naar de overkant brengen. Dapper en sterk. Nu verdronken Oscar en Valeria in de ultieme poging het beloofde land te bereiken na een wandeling van 2.500 km.

Hoe wanhopig moet je zijn om alles wat je hebt op te geven voor een bestaan elders op de wereld? Om ergens weer helemaal opnieuw te beginnen. Zonder toekomst, vanaf nul, zonder back-up en alleen met je droom.

Mijn luxe auto zoeft over de A1 richting huis en terwijl ik nog eens ga verzitten en het stuur vastpak, komt dit gezongen verhaal binnen. Bruce vertelt het achterstevoren. Hij begint bij de vondst van een lijk in de Rio Grande en eindigt het nummer met de hoop. De hoop van toen het er nog goed uitzag. De vreugde van het zien van de lichten van Brownsville USA. Daar moeten ze heen. Nog één etappe te gaan. Dag lief, ik zie je aan de overkant. Meet me at the Matamoros banks. Ze hebben het niet gehaald. De rivier bleek te sterk.

Wat een verschil met mijn wereld. Aan de overkant van de IJssel ligt míjn beloofde land: Deventer. En ik hoef er niet veel moeite voor te doen. Het stuur recht houden is alles. De cruise control doet de rest. Ik hoefde er ook geen moeite voor te doen om hier te wonen. Ik leef er al sinds mijn geboorte. Het is een fijne plek waar veel vrienden en familie wonen. Waar ik woon, fiets, loop, in het park lig, in de IJssel zwem. Waar ik uitga, eet en drink. De stad waar ik lief heb en die ik lief heb. Midden in Nederland. Waar niemand hoeft te denken aan vluchten. Waar je je kunt ontwikkelen of stil kunt staan. Waar je keuzes hebt. Keuzes die anderen niet hebben. In plaats van je af te vragen wat je vanavond weer eens zult eten, is het elders de vraag óf er nog gegeten kan worden. Ik ken het gevoel van honger niet. Of het gevoel van vrijheidsbeperking. In veel landen heeft de bevolking te weinig elementaire voorzieningen of wordt bewust dom gehouden. Openbare vrij toegankelijke nieuwsbronnen worden al te vaak vervangen door een door de overheid gecontroleerd persbureau. Ik leef in een land waar het relatief veilig is. Natuurlijk, er gebeurt zeker het een en ander maar we hoeven hier niet onder politiebewaking de stad in. Meestal neem ik al die privileges voor lief. Ik weet niet beter. Soms klaag ik over wat kleine ongemakken. Maar ik kan hier potverdikke wel veilig water uit de kraan drinken.

Hoe kan het dat al die luxe waarin we leven: vrede, vrijheid, scholing, voedsel en veilig drinkwater zo snel wennen. Terwijl andere mensen hun leven en dat van hun gezin in de waagschaal stellen om te overleven? Matamoros banks gaat over Mexicaanse vluchtelingen maar rond de Middelandse zee hebben we een vergelijkbaar probleem. Daar en op veel andere plekken leven mensen geheel ontheemd en bereid tot het nemen van onvoorstelbare risico’s.

Het is hard te moeten constateren maar af en toe moet je met je neus op de feiten worden gedrukt. Een iconische foto zoals deze hierboven van Oscar en zijn dochter.

Meet me at the Matamoros

Meet me at the Matamoros banks.

*Dropped D is een open stemming op de gitaar waarbij een aantal snaren lager gestemd zijn. Deze stemming wordt veel in hardrock en blues gebruikt.

https://open.spotify.com/album/2LG4zoUVueg6iYQTHEQLx6

Ja ik ben een kakker

Tue, 01 Oct 2019 20:31:08 GMT

En daar schaam ik me niet voor

Ja ik ben een kakker.

En daar wil ik best voor uitkomen. Vroeger was ik meer alto en daarvoor new wave (brave punkers). Toen probeerde ik links te zijn maar ben toch behoorlijk rechts georiënteerd.

Op school was een schrijf oefening met de "verkeerde" hand te schrijven. Voor mij was dat de linker. De "goede" hand zat rechts.

In mijn pogingen om linkshandige Jimi Hendrix te imiteren draaide ik mijn gitaar om zodat ook de "twang" gelijk was. Mislukt. Ik speel rechts stukken minder dan hij links.

Rechtse ballen spelen conventioneel rechts. Tijdens het golfen heb ik ook wel eens een bal met een linker club moeten slaan. Die boom stond echt zó in de weg. Resultaat hopeloos. Blijft voornamelijk een rechtse sport. Of voor de sceptici, een bewegingstherapie voor grote ballen met kleine ballen.

Conclusie, ik ben een kakker. Maar tijdens dat kakken is de oriëntatie recht door. We spreken immers van recht door en niet link door. Bekende vraag: ben je een propper of een vouwer over hoe je het toiletpapier hanteert. Ik ben een vouwer. Nooit over nagedacht maar was het ineens. Volgens de statistieken ook weer een meerderheid.

Maar hier in Z-Korea ben ik een Facebook kakker. De plee hier heeft een verwarmde bril en na het laten vallen van de in mijn lijf verder gefermenteerde groente druk ik op een knop in het keuzemenu. Mijn aars wordt met een zachte warmwater sproeier volledig gereinigd waarna een warme föhn de zaak droog blaast.

Geeft mij ff tijd om te tikken.
Onzinnetjes getiept, klaar.
Handsfree kakken.
Ik stem vóór.

Drunk and dirty, don't you know

Sat, 22 Jun 2019 09:52:08 GMT

https://soundcloud.com/maarten-wolsing/willin-little-feat

Voor de derde keer deze week een heen en weer Nederland Belgie. Per rit, afhankelijk van de drukte op de weg, 3 tot 4 uur. Dus minimaal 6 uur per dag reistijd. Vandaag vroeg terug. Vanaf Luik is de Nederlandse radio weer goed te ontvangen. Op de radio mijn favoriete DJ, Rob Stenders. Van maandag tm donderdag van 2 tot 4 in de middag het programma "Platenbonanza". Het concept is eenvoudig. Met zijn sidekick Carolien draait hij plaatjes die via de app worden aangevraagd. Op de een of andere manier triggert hij de luisteraars om kwaliteitsmuziek aan te vragen. In het kader van slechte of goede muziek, maakt hij de goede keuze. En dat is ook zeker zijn verdienste. Wanneer hij wordt vervangen door een andere DJ, is de muziek van mindere kwaliteit. Hij lardeert de muziekjes met vermakelijke anekdotes en grappige weetjes. Daarbij zijn sidekick uitdagend op muziek kennis. Zijn stijl is vermakelijk en onderhoudend. Zeker niet belerend, zoals andere muziekgoeroes kunnen zijn.

Kwart over drie: Rob doet een oproep aan zijn luisteraars om verzoeken in te sturen
Ik voel me aangesproken en zet de auto stil om een berichtje te maken. Willin' van Little Feat. Een juweel van een nummer en zou ik Spotify grijs kunnen draaien zoals met de LP's, dan was dit nummer de zwarte periode geheel voorbij. Een nummer ook dat niet heel veel mensen kennen. Het is geen popsong, heeft een traagheid die het niet in de disco's doet en is te veel een Country classic. Luistermuziek. Een roadsong over Amerikaanse vrachtwagenchauffeurs. En was ik niet vorig jaar rond deze tijd in Nashville?

Het appje gaat richting Radio 2. Na een kwartier krijg ik een telefoontje van een anoniem nummer. Meestal is dit spam, maar deze keer niet. "Hai, met Tanja van Stenders Platenbonanza. We gaan zo jouw verzoek draaien en Rob wil je graag in de uitzending. Blijf je even hangen?"

Vervolgens hoor ik via de telefoon de radio. Hoe het gesprek verder liep kan je volgen via de link op soundcloud.

https://soundcloud.com/maarten-wolsing/willin-little-feat

Na het gesprekje met Rob komt Tanja nog even aan de lijn en met een vriendelijk bedankje wordt de verbinding verbroken. De muziek klinkt verder op de radio. Dit was leuk, op de nationale radio even kletsen met mijn radio (anti)held en als bonus nog een fijn stuk muziek. Het laatste stuk rijden ging als vanzelf.

Radar Love

Tue, 11 Jun 2019 08:45:54 GMT

Golden Earring

https://open.spotify.com/playlist/12bUwVhm2baQrkCQLhsn5X

Door Top Gear uitgeroepen tot ultiem auto liedje. Dit nummer uit 1975 een ode aan auto rijden. Ik heb de hele nacht gereden en mijn handen kleven aan het stuur. Toch gek als je het in het Nederlands vertaalt, is het ineens een truckers song. En misschien is dit ook wel deel van het geheim. Het nummer is universeel. Een ander deel van het lied: Je luistert naar de radio die in de nacht een heel andere dimensie heeft dan overdag. Veel oude liedjes, veel meer gesprekken en inbellers met de meest vreemde verhalen. Hier wordt gerefereerd aan het vergeten liedje van Brenda Lee, Coming on strong.

https://open.spotify.com/track/3f63DDspa9ZjEZR4vB0A7G

Radar Love. Wie weet er anno 2019 nog wat een radar is? Een stipje op een groen scherm wat bliept elke keer als het cirkel lijntje er overheen gaat. Een soort anker punt, het markeert je positie op dee aardkloot. Tegenwoordig zetten we even de locatie aan op Google maps en je kunt aan iedereen laten zien waar je bent. Niks ingewikkelde apparatuur, niks een puntje op een groen scherm. Maar dit is 1975.

De muziek.
Het intro: wanneer je die drie noten speelt: taadaadaa..... herken je het. Een eenvoudige riff door de band gespeeld als opening. En terwijl de gitaar in E uitklinkt, gaat de drum pompen en de bas versterkt het ritme. Door op F# (twee noten hoger) in te zetten dwingt de bas de band te wisselen naar een ander, hoger level. En pakt de bassist zijn podium. Er ontstaat vervolgens een battle tussen zang en gitaar. Na elke zin antwoordt de gitaar met een nieuwe riff. Terwijl drum & bass blijven pompen. Het couplet is als een kroeggesprek waarbij iedereen zijn aandacht opeist om in het refrein uit te monden in een climax van opwinding. Hou daarmee je gaspedaal maar eens in bedwang. Radio op standje burenruzie een gaan! De "brug" (tussenstuk) in het nummer zijn de riffs van de bassist en gitarist, die perfect getimed met de drummer worden uitgevoerd.
In diverse live uitvoeringen zijn hierna solo's te horen en kan het nummer maar zo een kwartier duren. Een mooi voorbeeld hiervan is de uitvoering op de live LP uit 1975 waar de band is uitgebreid met Eelco Gelling.

https://open.spotify.com/track/3BF2OddSi75p43hs243jkz

Vaak heb ik dit nummer geluisterd als ik van verre bestemming naar huis reed. Voor mij is Radar Love de "forgotten song" van Brenda Lee, waar ze zelf over zingen.

Dit nummer was de internationale doorbraak voor de Golden Earring met hoge noteringen in oa Engeland en USA. Maar deze band is met hun uitgebreide oevre voor wat betreft hun internationale carriere blijven hangen op het niveau van een "one hit wonder". Net als bijvoorbeeld Shocking Blue (Venus), George Baker (Una paloma Blanca) en Herman Brood (Saturday night) is het ze niet gelukt door te breken naar de internationale top. Door gebrekkige kennis van de buitenlandse markten, geklungel in management, zwakke marketing en te hoge ego's, is de internationale doorbraak achterwege gebleven.

Gelukkig heeft de Nederlandse muziekindustrie sinds die tijd het nodige bijgeleerd. Het is gelukt om toonaangevend te zijn in oa dance. D.J.'s als Tiesto en Armin van Buren bewijzen al jaren dat het mogelijk is om internationaal mee te spelen en zelfs (tijdelijk) toonaangevend te zijn. We hebben inmiddels het juiste produkt met de juiste marketing en verkoop in de juiste markt gezet. Ook andere acts in andere genres zoals Within Temptation en André Rieu bewijzen dat je een kwaliteitsprodukt internationaal kan blijven verkopen. In al deze gevallen wordt de muziek als produkt gezien dat in een specifieke markt wordt weggezet met een volwassen verkoopstrategie.

like a Rolling Stone

Fri, 07 Jun 2019 07:17:20 GMT

Bob Dylan

Like a Rolling Stone van Bob Dylan, 1965.

https://open.spotify.com/playlist/12bUwVhm2baQrkCQLhsn5X

Door het blad Rolling Stone uitgeroepen tot beste song ooit. Of het waar is, valt te betwisten. Definieer "beste". Een klassieker die door veel artiesten is gespeeld en uitgevoerd. Ik kwam zelf in aanraking met dit nummer door Johnny Winter. https://open.spotify.com/track/2Y46SK7MXqXkplPrpj2zSv
Niet de meest gelikte uitvoering ooit en over de zangkwaliteiten van de heer Winter kan je veel zeggen maar zijn gitaarspel is wederom magistraal. Het is een fijne rauwe uitvoering. En zoals altijd by Dylan heeft de tekst veel meer dan één laag en kan je er vele kanten mee op. Welke zinnen raken je? Mijn raak-zin is "how does it feel, to be on your own".

Onderweg heb ik altijd muziek bij me en dit nummer staat standaard in mijn playlist. Hoe voelt het nou om alleen te zijn? Om me vervolgens te realiseren dat ik helemaal niet alleen ben. Ok, ik leef regelmatiger niet, dan wel thuis. Maar met de huidige digitale wereld hoef je nooit alleen te zijn. Er is altijd wel iemand wakker en de berichten op social media lijken niet op te raken. Bovendien is alleen zijn ook een keuze. Begrijp me goed, het gaat hier over alleen zijn. Niet over eenzaam zijn. Dat is geen keuze en heeft niets met elkaar te maken. Het gevoel van eenzaamheid kennen we bijna allemaal wel en kan je zelfs in een menigte overvallen.

"To be on your own" heeft meer te maken met dat je er alleen voor staat. Je eigen beslissingen moet nemen. Je eigen pad moet bewandelen. En hoe voelt dat? "To be on your own?" Eigenlijk best heel goed. Dank u heer Dylan, het gaat heel goed. Het voelt prima. Ik ga weer eens wat doen!

Never leave

Wed, 29 May 2019 07:33:53 GMT

Hotel California

1977 Eagles, Hotel California

Iconisch nummer van The Eagles
Tekst: Glenn Frey en Don Henley
Muziek: Don Felder

Een nummer omringd met heel veel mooie verhalen. Het gaat letterlijk over een vermoeide reiziger die incheckt in een luxe hotel en vervolgens verstrikt raakt in verschillende afleidingen. De diepere laag schijnt over de levensstijl te zijn in California in de jaren 70. Een doorganghuis van kunstenaars en artiesten. Of gaat het over een algemeen gevoel van gevangen zitten in oude gewoontes?

De bovenliggende gitaarsolo wordt gespeeld door Joe Walsh. Het enfant terrible van de groep. Zoals de heren Frey en Henley omschreven: er zijn technisch betere gitaristen maar met Joe weet je nooit precies wat er gebeurt. Hij is overigens wel zo professioneel dat zijn vermeende onvoorspelbaarheid op het podium perfect wordt gecopieerd door hemzelf. En het is uitermate knap wat de heren hier muzikaal hebben neergezet.
Met de band The Full Circle speel ik dit nummer zelf en dan blijkt hoe geraffineerd het in elkaar zit. Het is een opeenstapeling van rock clichees, maar zo knap gedaan en perfect uitgevoerd dat een uitvoering de opperste concentratie vergt. Om vervolgens te hopen dat we een klein beetje in de buurt te komen van wat The Eagles avond aan avond ten gehore brengen. Het nummer strijdt niet voor niks elk jaar om de koppositie in de Top 2.000.

Wat mij vooral triggert in de tekst is de laatste zin: "You can check out anytime you like, but you can never leave." Waarna de solo start en mij achterlaat met een gevoel van onbehagen.
Should I stay or should I go?

You can't start a fire without a spark

Mon, 27 May 2019 20:00:46 GMT

Over een writers block en de druk om een nieuwe hit te schrijven

Dancing in the dark, Bruce Springsteen.

Uitgebracht in 1984 en een tweede keer in 1985. Uiteindelijk een groot succes. Wellicht door het optreden van Courteney Cox, Monica uit de serie "Friends". Hier vraagt Bruce een willekeurig meisje uit het publiek met hem te dansen op het podium. Het nummer bereikt uiteindelijk een nummer 1 notering en is een vaste waarde in de Top 2000.

Tijdens de live shows met zijn E-Street band herhaalt Bruce dit spektakel avond aan avond. Ging hij aanvankelijk voor de "Monica" look alike uit het publiek, later was ook de oudere generatie aan de beurt. Natuurlijk, hij wordt zelf ook een dagje ouder en heeft inmiddels kinderen in de leeftijd van Courteney ten tijde van de opname. In 2016 heeft hij zelfs zijn toen 90 jarige moeder op het podium gesleept voor een dansje.

Een liefdesliedje met vette synthesiser riffs en slechts een paar akkoorden.

Hey Baby!

Wanneer je zijn tekst leest vanuit een andere achtergrond, wordt het beeld anders.
Bruce was ongeinspireerd en had zijn doorbraak LP "Born to Run" niet kunnen overtreffen. De platen erna waren donker en persoonlijk. Nebraska was op een kleine recorder in zijn huiskamer opgenomen en de door depressies geteisterde perfectionistische artiest werd zwaar onder druk gezet door zijn platenmaatschappij. De titel "Dancing in the dark" verwijst naar zijn hopeloze zoektocht naar nieuwe liedjes.
Een "hired gun" is een sessiemuzikant. Een broodspeler. De minst creatieve van de muzikanten.

"You can't start a fire without a spark"

Tea party in China

Fri, 26 Apr 2019 09:15:52 GMT

Omdat er ook gegeten moet worden

Ook onderweg moet er gegeten worden. En het klinkt wellicht wat blasé, maar wanneer je langere tijd onderweg bent heb je het wel even gehad met het uitpluizen van de volgende menukaart. Je verlangt naar een bord eten. Een restaurant bezoek is niet meer het feestje maar een noodzaak geworden. Heel vervelend is dan ook wanneer je werkelijk geen idee hebt wat de bedoeling is, zoals bovenstaande menukaart laat zien. Natuurlijk kan je met Google Translate proberen uit te zoeken wat er staat. Alleen in China is alles van Google, Facebook, whatsapp en alle gelinkte apps geblokkeerd. Erg fijn is het dan wanneer je kunt terugvallen op een local die wel Engels spreekt en die ook weet wat je als Westerling goed kunt verdragen.

Tijdens één van mijn reizen door China viel mij het volgende op: het theemeisje. Een theemeisje is verantwoordelijk voor de thee. In China wordt veel thee gedronken. Voor, tijdens en na de maaltijd. Dit wordt geserveed in kleine kopjes die constant worden bijgevuld. Het theemeisje zorgt ervoor dat de thee eerst wordt gewassen, wordt voorbereid en geserveerd. Het bedienend personeel is gekleed in gedekte kleuren, waar het theemeisje wat meer fleurige kleuren draagt.

Overigens is het handig om te oefenen met chopsticks wanneer je deze kant van de wereld bezoekt.

https://www.youtube.com/watch?v=WQ6Hhc48pcM

Mag het iets meer zijn?

Tue, 12 Feb 2019 16:27:15 GMT

Ja zeker!

Mag het iets meer zijn?

Ik was 14 en kreeg mijn eerste baantje op de groenteafdeling van de lokale super. Het was 1978 en de tijd dat er nog iemand hielp met het afwegen. De groente man.

De peren die je uitgezocht had werden op de weegschaal gewogen.

Zo’n ouderwetse met nog een bewegende naald die het gewicht bij benadering weergaf. De klant vroeg om een artikel en ik zou het afwegen, in een zakje stoppen en de prijs erop zetten.

Hier kreeg ik tijdens mijn eerste klant te maken met een intern conflict? Een pondje peren. 3 is te weinig en 4 is te veel. Maar 3 peren zit dichter bij een pond dan 4. Dus mijn eerste vraag die ik als jong broekie stelde was: mag het iets minder zijn?

Heel naïef leerde ik een belangrijke commerciële les. Ik kan me het gestamel nog zo goed herinneren. Dit was men niet gewend. Eh ja, doe maar. Vervolgens moest ik de prijs berekenen. Twee gulden en vijfennegentig cent voor een kilo. Hoeveel is dan een 470 gram? Mijn hoofdrekenen werd op de proef gesteld. Uiteindelijk schreef ik op het bruine zakje met zwarte viltstift 1,40.

Een blunder? Jazeker! De consument is gewend aan de vraag of het iets meer zou mogen zijn en anticipeert eigenlijk vooraf door de vraag zo af te stemmen op het verwachte antwoord. Ik zorgde voor een dissonant in mijn eigen verkoopproces.

Ok, de volgende klant zou ik veel slimmer aanpakken!

Appels. Een kilo. 8 appels was 950 gram, 9 appels 1125 gram. Dus ik pakte een forse laatste appel en vroeg ondertussen of iets meer ook goed zou zijn. Natuurlijk was dat goed. Het gewicht ging er behoorlijk over heen. Ruim 1200 gram en de verwachte prijs van drie gulden pakte ook verkeerd uit. Ik kon een appel terug doen en dichter bij het streefgewicht proberen te komen. Volgende les geleerd: je moet het ook niet overdrijven.

De rest van de middag “mocht” ik het magazijn opruimen en de krieltjes schrapmachine bedienen. Aan het einde van de dienst vroeg de kruidenier: “Nou Maarten, hoe ging het?” Ik was best tevreden met mijn vorderingen op het commerciële vlak. Daarover verschilden wij behoorlijk van mening. Ik had nog een lange weg te gaan. Maar omdat ik een aardige jongen was, behulpzaam en bereid tot werken, werden mij nog een aantal kansen geboden.

Het was wel een goede leerschool. Ik leerde in sneltreinvaart hoofdrekenen, vloeren vegen, aardappeltjes schrappen en de basis van de commerciële vaardigheden.

Wat zijn dat, commerciële vaardigheden?

Je komt in het begin van je carrière echt een heel eind met aardig zijn, interesse tonen en niet al te moeilijk doen.

En de eerste les die ik leerde: "Mag het iets meer zijn?" Natuurlijk, maar overdrijf het niet. De meer-marge zit zo rond de 10%. Doe je meer, dan word je snel gezien als een afzetter, een zakkenvuller. Doe je minder dan wat er gevraagd wordt, komt er te weinig volume in het mandje en heeft iemand over drie dagen geen appel.

In de zakelijke markt zijn dit soort marges ook gebruikelijk. Alleen zijn ze wel duidelijker omschreven. In contracten is, als het goed is, omschreven wat de marge is waarbinnen geleverd mag worden. Niet zelden 10% meer of minder.

Het valt mij op dat hier niet optimaal gebruik van wordt gemaakt. 20% Bandbreedte is best fors.

Belangrijke les:

Wil je je omzet laten groeien? Zoek de randjes op van wat er mogelijk is. Oftewel “mag het iets meer zijn?”